Vieze onderbroeken in 9 vierkante meter

Ivo is verhuisd!

Mijn dagen van oneindig heen en weer reizen vanuit het Brabantsche zijn eindelijk geteld. Vanaf nu mag deze jongen zich een Utrechter noemen. De gruwelijke hospiteeravonden die ik bezocht, waar ik steeds mijn beste beentje voor zette en waarbij ik toch iedere keer faliekant werd afgewezen, gaan voortaan aan mij voorbij. Ik ben uitverkoren. Want ik woon nu in de Briljantlaan.

Ik ben ervan overtuigd dat mijn hilarische opmerking: ‘Oja, voor ik het vergeet, ik douche altijd naakt,’ de doorslag heeft gegeven.
Nimmer meer rare vragen, zoals: ‘Vouw of prop jij je wc-papier alvorens je jouw derrière afveegt?’ Geen ‘sorry, maar je bent het niet geworden, veel succes met verder zoeken-’ telefoonberichten meer. Niet meer het excuus ‘nee er is eigenlijk geen kamer beschikbaar, we vinden het gewoon gezellig om een hospiteeravond te houden. Goed voor onze voorraad wijn ook.’
Niet dat het intrekken in mijn kamer zonder slag of stoot ging. Nog voel ik de spierpijn in mijn handen, door het krampachtige vasthouden van de inbussleutel bij het in elkaar zetten van de IKEA-meubels. Ze zeggen dat een écht goede IKEA-monteur altijd op magische wijze een schroef overhoudt. Dan ben ik bijzonder handig, met mijn 14 overgebleven schroeven uit 4 verschillende meubels. Overbodig te zeggen dat mijn kersverse hoogslaper vervaarlijk wiebelt en kraakt, wanneer ik me omdraai in bed.

Maandenlang keek ik uit naar het moment dat ik mijn column zou schrijven in een volgepropt hok van ‘ruim’ negen vierkante meter. En nu al proef ik van de hemeltergende armoede waaronder menig student moet lijden, zo aan het eind van de maand. Met in mijn portemonnee enkel nog knopen en motten is het hongerig wachten tot de bevrijdende dag aanbreekt en de studiefinanciering is gestort. Waarna deze in rap tempo opgaat aan geldverslindende biertjes in de kroeg en veel te dure, maar óverheerlijke, Albert Heijn-magnetron maaltijden.

Ik kijk naar mijn kamertje, nog helemaal spic en span. Ja, denk ik voldaan, straks ligt het hier vol met pizzadozen, vieze onderbroeken, stapels papieren, en gebruikte condooms in een verschaalde bierwalm. Tevreden droom ik weg, al kijkend uit mijn raampje, die over een paar maanden nog steeds niet gezeemd is.

Volg ons op Instagram
Reageer!
Reageer!
Deel via...