Nazomeren met Jelle (deel 1): Mijn verhaal, helaas waar gebeurd

We vroegen deze aanmodderfakker om tips voor eerstejaars, maar kregen iets heel anders. Lees!

Brakke zondagochtend, Jelle overdenkt zijn zondes

Het leek een leuk idee: onze borrel-correspondent en inmiddels zevendejaars student Jelle de Ru vragen om tips voor eerstejaars en andere geïnteresseerden. Dat vond hij ook een goed plan. Maar eerst moest er iets verteld worden, zo bleek. Hier volgt zijn verhaal.

Wijsheid komt met de jaren en van onze verslaggever is er maar één. Gelukkig leeft hij nog. Jelle dacht altijd de wijsheid in pacht te hebben, maar is er klaar mee om te moeten leren van zijn eigen fouten. Daar is hij namelijk niet zo heel goed in. Misschien luistert hij nu wel eens naar de kritieken en adviezen van anderen.

Welkom in mijn weekend. Dit is hoe ik niet meer wil zijn, maar wel echt ben.

Zucht.. eerst maar eens koffie. Wat heb ik gister gedaan? Gelukkig heb ik notities gemaakt. Van wat ik lees, word ik niet echt blij. Gelukkig is het zondag vandaag. Studiejaar zeven. Tijd om iets te presteren waar ik trots op ben, want tot nu toe gaat het niet echt lekker.. qua studiepunten geen problemen, maar emotioneel en fysiek… ik heb betere tijden gekend. Lees je even mee?

Zaterdagavond rond een uurtje of zes:

Daar zit je dan gister stoned en alleen op een bakje met je patatje oorlog naar de koeien te kijken. Aan Marcelisstraat, op de kruising met de Badhuiskade. Scheveningen is dit volgens mij. Ik woon sinds kort in Den Haag. Volgens mij net op de grens. Hoe dat allemaal werkt qua gemeentes? Geen idee. Volwassen ben ik niet.

Ik voel mij van binnen als dat patatje oorlog. Vet, ongelukkig, ongezond, met ui, lekker scherp, met de verkeerde woorden ga jij of ik huilen.

Is dit nou gelukkig zijn?
Nee zeker niet. Gelukkig mag ik het van mij af schrijven.

Ik zou een idyllische foto kunnen maken zoals fotograaf des vaderlands… wat is zijn naam ook al weer? Dit had ik ergens gezien bij De Wereld Draait Door toen dat nog bestond.. Het is hier prachtig en je zou het moeten zien..

Maar waarom zou ik…

Is dit participerende journalistiek? Ja. Of nou ja, journalistiek? Eerder puberaal en kinderachtig.

Ik stond daar net, bij die patatzaak een praatje te maken in mijn NU.nl trui. Over politiek, over Mark Rutte, hoe je nou een echte Hagenees bent, met een joint achter mijn oor. Die had ik net gebietst. Schaamte ken ik niet meer echt.

Je kon volgens een van de jongens die daar zat, type vriendelijke hangjongeren, niet pinnen bij de lokale coffeeshop, dus ik was vooral onhandig en ongemakkelijk. Hij vriendelijk en lief en deelde zijn hasj met mij. Ik probeerde nog uit te leggen dat ik niet de weg kwijt was, maar gewoon bezig was met een verhaal ofzo. Het moet een verwarrende ontmoeting geweest zijn voor hem.

Ik snap waarom NU.nl mij twee jaar geleden ontslagen heeft. Ook zonder burn-out, dat dit van mij terecht is gekomen. Ik heb mij nog nooit zo blij met iets gevoeld en zo arm.  Ik hoop niet dat de patatzaak dacht dat ik nog steeds van NU.nl was… Had ik maar een ander vest aangetrokken.

Nu ik dit zo teruglees, herschrijf en redigeer kan ik er om lachen. Je hebt lager wal en je hebt dit.

Als kind was ik al fan van Dit Was Het Nieuws met Harm Edens, Jan Jaap van der Wall en Raoul Heertjes. Ik zie mijzelf al op tv: dit was het nieuws niet.

‘Voormalig stagiair NU.nl denkt dat hij daar nog werkt en doet diepte-interview met de patatboer.’
‘Bijna afgestudeerde journalist weet niet meer wat hij met zijn leven moet.’

En dan zou Raoul iets zeggen als: ‘Harm, volgens mij is Jelle echt aan Jan Jaap van der lagerwal geraakt.’
Jan Jaap: ‘Nou, nou. Gelukkig zie ik er beter uit dan hij.’

Ach, ik word oud. Volgens mij zit Peter Pannekoek daar nu aan tafel.

Patatzaak de Kombuis is gewoon open geweest deze coronatijd. Trotse Hagenees die er werkt, en ik kom gewoon even peilen hoe het nou echt is in deze wijk. Ik ben een moedeloze journalist met zijn ziel onder zijn arm.

Dit wordt trouwens niet de vaste toon van deze serie. Ik had uit verveling in deze coronatijd zin om kinderachtig en puberaal te doen. Want hoe schrijf je anders een eerste aflevering over volwassen worden? Nee dit is geen coming-of-age-ellende. Of alles wat je al eens hebt gelezen of gezien. Nee dit is ik die gewoon leuk mag doen in heel veel woorden. (Hopelijk word ik niet weer ontslagen..)

Het ergste is: dit is niet geregisseerd. Op school is mij geleerd om de wijk in te gaan. Niet zoals dit. Er is een reden waarom ik de laatste ben van het oude curriculum die nog niet is afgestudeerd. Ik ben uit de lichting 2014 en krijg nog net geen vriendelijk verzoek van de HU of ik nou alsjeblieft gewoon volwassen wil worden en oprotten. Het serieuze leven roept, maar ik wil alsjeblieft niet al te serieus worden.  

Misschien heb je ooit op deze website mijn borrelrubriek gelezen. Of mijn columns in Denemarken? Deze serie is een mix van beiden. Deze verslaggever is namelijk wel uitgefeest.

Ik heb deze zomer een fout gemaakt. Zo eind augustus. Ik ging met een meisje dat ik als vrienden had leren kennen via Tinder naar een feestje aan het strand. Wie welke drugs meenam en in welke volgorde: voor jou een vraag, voor mij een weet. Dat ligt nu netjes bij de politie.

Wat ik wel weet is dat ik de volgende dag met suïcidale gedachtes aan de telefoon hing met een vriendin van mij. Een Ben-Je-Oké-campagne is niet genoeg om zelf geen slachtoffer te worden van grensoverschrijdend gedag. Feestjes zijn leuk, tot iemand anders meer wil dan jij. Dan is het ineens allemaal onduidelijk en grijs gebied. In de media wordt zo iets dan vast en zeker een fuck-coronafeestje genoemd, het was gewoon gezellig aan het strand, het had een perfecte avond kunnen zijn… maar ach… ik was te open, gevoelig en naïef. Volwassen worden moet je soms op een nare manier leren.  

Ik hang de feestrubriek niet voor niets in de wilgen. Geen slingers meer ophangen. Ik slinger dit het internet op. Als ik maar de slingers ophang… niet… of is dat grapje te donker?

Lees je nog? Sorry dat ik deze rubriek zo naar aftrap. Vanaf hier kan het alleen maar beter, en daarvoor ga ik verhalen van andere studenten verzamelen, rolmodellen, over hoe het leven gewoon weer een feestje wordt.

Vind ik het leuk om dit te schrijven hoor ik je denken? Nee. Ik wilde met een ander verhaal bekender worden. Zoals een primeur die ik had over hoe studerende ondernemers geen recht hebben op TOZO. Ik had de primeur voor de zomer, maar RTL had de publicatie. Ik kreeg het verhaal niet verkocht. Het valt niet mee, dat leven als beginnend journalist.

Later deel 2.. wordt vervolgd.

Bij de foto: Jelle reist weer eens af naar Utrecht. Dit keer niet voor zijn psycholoog, maar gewoon om het leven weer op te pakken en naar rijles te gaan. Ik ben een maand in intensieve behandeling geweest bij Altrecht.

Normaal voor een bipolaire kwetsbaarheid, type 2. Dit keer omdat ik opnieuw in behandeling mocht, na dit uit de hand gelopen feestje. Ik was net tijdelijk uitbehandeld.

Volg ons op Instagram
Reageer!
Reageer!
Deel via...

Geef een reactie Let bij het reageren op onze spelregels.

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

 

1 reactie

  1. Beste Jelle,

    Vanaf deze week zijn we op vier plaatsen binnnen de HU begonnen met De StudieHUiskamer. Dit is een wekelijkse vaste plek om gestructureerd aan je studie te werken, met anderen en onder begeleiding . Ik moest daar aan denken toen ik je verhaal las. Wellicht is dit ook iets voor jou! Neem gerust contact met me op om dit te verkennen en te bespreken.