Wijzer met Jelle

Nazomeren met Jelle (deel 2): Het moet wel leuk blijven.. toch? ;-(

Vorige week vroegen we onze borrel-correspondent en inmiddels zevendejaars student Jelle de Ru om tips voor eerstejaars en andere geïnteresseerden. Toen bleek dat er nog iets verteld moest worden. En deze week? Heel langzaam sijpelen de tips door. Maar ook zijn allermooiste feestje, en andere bekentenissen .

Daar staat je eerste verhaal van een nieuwe serie, online op Trajectum. Top 3 meest gelezen. Dat is leuk. Denk ik.

Deel twee schrijf ik in het appartement van de moeder van een vriend. Hijzelf ging vorig jaar op kamers, geloof ik. Precies weet ik het niet. Sommige vrienden zijn zo vanzelfsprekend dat je zelfs hun verjaardag vergeet. Ludo heet hij, we zijn al bevriend vanaf de basisschool. Hij doet er nooit iets mee. Niet dat het hem boeit, ook niet dat ik hier was, gewoon toevallig twee dagen voordat hij 23 herfst-en oud wordt. Hoe bedoel je dat ik te veel met mijzelf bezig ben?

Ik mocht hier weer op de bank blijven slapen. Het voelde als thuiskomen, ergens. Ik had deel twee eigenlijk vanuit een coffee company moeten schrijven, omdat ik mijzelf nu echt een huilerige hipster voel. Zonder knot, maar wel een bril met nepglazen. Het zou hier over andere mensen gaan, maar ik moet nog even uithuilen op jouw schouder. Sorry.

Zaterdagavond zat ik dus op dat bankje. Niet vrijdag, dat was thuis en dat is in Den Haag. Mijn colleges zijn toch online en over de Utrechtse grachten kan je niet surfen, dus ben ik gewoon zelf bij het strand gaan wonen. Mijn notities waren niet duidelijk genoeg, maar wat verwacht je van de staat waar ik toen in was…

Ik zat daar denk ik drie uur, stoned op een bankje. Waarom? Geen idee. Ik was tijdelijk mijn eigen leven moe, zo omschreef ik het aan een vriend, maandag in Utrecht op het terras. Ik ben ook mijzelf wel eens moe. En bang dat jij mij zat raakt, terwijl dit pas deel twee is.

Blij dat mijn psycholoog dit niet leest… volgens mij vertel ik nu openhartiger naar jou dan naar haar. Ik neem mijn medicatie niet vast.. ik klooi er wat mee aan. Denk dat ik het allemaal zelf kan. Hoe zwaar dit is voor mijn vrienden? Geen idee. Ik wil alleen niet plat aan de gelukdrugs van de farmaceutische industrie. Drugs zijn drugs, ik bepaal zelf wel wat ik neem.. nou ja, behalve op dat feestje dan. Deze tip zou vanzelfsprekend moeten zijn, maar toch: als je iets neemt, Jellinek het eerst even. Laat het testen, laat je niet drogeren.

Dat is eigenlijk alles wat je als ouder echt aan je kinderen zou moeten leren over drugsgebruik. Of wat jij als (nieuwe)student moet weten.

Dat bankje dus, nee ik had toen geen psychose. Dankzij de filosofie hou ik altijd nog wel grip op de realiteit. Wat dat is, de realiteit? Dat zou een echte filosoof zich dan afvragen. Dat mag Joost weten. Wat de naam is van de jongen van wie Zij zei: ‘Ik was liever met hem mee naar huis gegaan.’

Hij was ook op dat feestje. Heb jij ooit de dag nadat het uit de hand liep, gebeld met iemand die zei: ‘Ik vond deze jongen potentieel leuker dan jij? Ik was liever met hem naar huis geweest.’ Of: ‘Ja, je schetst nu een heel naar beeld van mij, zo ben ik niet. Een vriendin van mij kan je nog wel bellen om een ander beeld van mij te geven.’   

Sinds dit jaar zie ik mijzelf genderneutraal of soms fluïde. Mijn psycholoog/psychiater ziet me als bipolair kwetsbaar. Vrienden van mij als eventueel psychotisch. Het zal wel. Waarom word ik rationeel weg gelabeld? Kijk eens niet door dat stigma naar mij. Hypocriet omdat ik mijzelf ook stigmatiseer in deze alinea. Het liefst ben ik gewoon ik.

Onderwijl loopt er een meisje langs met haar vriend. Zij in een te groot T-shirt dat werkt als jurkje. Ik kijk iets te lang.

Is dat mode? Ziet er goed uit, denk ik bij mijzelf. Is dat een beugel bh? Is het politiek correct en hoeveel seconden mag ik kijken? Niet?

Wacht ik ben stoned. Het zal wel… Vroeger waren enkels al aanstootgevend. Nu snap ik het niet meer. Haar vriend is verontwaardigd en ze gaan snel hun huis in. Ik ben ook maar een nog niet afgestudeerde freelancer en nu kennelijk ook een perverseling.

Ik had ook naar het Vispaleis kunnen lopen vanavond. Normaal haal ik daar een patatje oorlog. Of ik vind het meer een frietje niet zo bijzonder. Het is wederom net als ik.. wel lekker.. maar heeft vooral net als ik iets treurigs. Zeker als het slap is. 

Het Vispaleis is meer Scheveningen. De visboer daar maakte een heel cynisch grapje nadat de surfers waren verongelukt met het surfdrama. Ik stond daar nog te kijken voor de zomer, naar dat ongeluk. Ik had het verhaal kunnen maken, maar ik was te gechoqueerd.

Volgens mijn opa heeft iedere visser en iedere Scheveninger wel iemand in zijn familie verloren aan de zee. Ik kende de jongens niet, maar wilde op hetzelfde moment gaan surfen. Ik zou daar best met iemand over willen praten, het voelt nog niet als verleden tijd, maar is het helaas alweer wel.

Langzaam slenter ik door de straten. Zal ik een snackbartocht houden? Is wat anders dan een kroegentocht. Ik mis het studentenleven.

Stoned app je maar de eerste liefde van je ex. Misschien is daar nog wat vriendschap te vinden in een stad die je niet goed kent. Was ik niet degene die die relatie stuk heeft gemaakt? Zucht.. Hoe vaak moet je sorry zeggen voor iets. Vaker dan ik heb gedaan.

Inmiddels thuis lig ik op bed. De muren van het plafond komen al uren op mij af. Niet op een manier die grappig was zoals met mijn vrienden in Denemarken. Nee, gewoon als in: twee jaar later. Hoe ben ik hier beland…

Ergens in een la heb ik nog mijn voorgeschreven medicatie liggen. Ik neem er twee, een dubbele dosis. Ik overweeg om mijn medicatie weg te gooien. Ook zonder dit spul functioneer ik en bovendien ben ik al verslavingsgevoelig. Nu voelt het vooral als een lonerparty drug, niet als een voorgeschreven medicijn. Ik spoel het weg met bier, mocht nog net van de bijsluiter, en steek een sigaartje op. Mint of mentholsmaak. Dat dit nog mag volgens de wet. De medicatie zou goed zijn voor het verwerkingsproces. Nee, deze column, die helpt echt.

Mijn bed is niet opgemaakt, de was is al zes weken niet gedaan. Duo betaalde toch al mijn kleding. Dit is de avond om voor het laatst de feestverslaggever te zijn. Het mooiste en treurigste feestjes vierde ik vandaag hier in Scheveningen. Dit was mijn verlate verjaardag op eigen bodem.. twee en een halve maand later. Omdat, wees nou eerlijk: wie is er echt in feeststemming in deze coronatijd?  


Oh ja: bij de foto boven, die brandende trui: 

Deze trui had ik aan het meisje gegeven, van wie ik mijzelf als slachtoffer zie. Rook nog naar haar, kon het wassen, maar kon het ook op mijn dakterras in de fik steken. Een soort van einde zoals Once Upon a Time in Hollywood (stond een emmer water naast, wilde niet mijn huis afbranden).