Studeren met een beperking

Studeren met een fysieke beperking: Amber had borstkanker

Amber Mulder

Het valt misschien niet zo snel op maar er zijn heel wat studenten op de HU met een mentale en/of fysieke beperking. Depressie, dyslexie, zwanger zijn of het verlies van een dierbare: er zijn allerlei redenen waarom studeren even niet lukt. En wat doe je dan? In deze nieuwe serie spreken we met studenten met een beperking om inzicht te krijgen in de moeilijkheden én de oplossingen.

Borstkanker, die diagnose kreeg Amber Mulder in 2018 op 29-jarige leeftijd te verduren. Compleet onverwacht staat het leven van de jonge vrouw volledig op zijn kop. Zestien chemo’s, 25 bestralingen en een borstamputatie later is Amber het gezwel de baas. Ze is beter, eindelijk, maar haar studie Ecologische Pedagogiek heeft op een laag pitje gestaan. Wat nu?

‘Alles valt stil in je leven’, vertelt Amber als ze praat over haar ziekteperiode. Het was zwaar geweest, die pittige behandeling. ‘Ik ben nog niet genezen verklaard. Ik heb een agressieve tumor, maar vijftig procent ervan heeft gereageerd op de chemo. We weten niet of er nog ergens een celletje in een bloedbaan zweeft. Ik ben dus niet genezen, maar het is wel weg.’

Zoveel vragen, geen gehoor

Amber was derdejaars student toen ze ziek werd. Ze wist niet goed wat ze moest doen met haar studie en nam contact op met haar toenmalige slb’er. ‘Ik dacht: hoe werkt dit nou? Ik ga een enorm traject in en ik heb geen idee of ik ruimte heb om te studeren.’
De slb’er bleek het zelf ook niet te weten en zei dat Amber de inschrijving kon aanhouden en gewoon moest kijken of ze zich goed genoeg voelde om bepaalde opdrachten uit te voeren.

‘Die opdrachten gingen helemaal niet goed en dus heb ik weer gebeld met de vraag wat ik het beste kon doen’, zegt Amber.
Maar ze kreeg nul op het rekest. Er was weinig contact, haar slb’er wist vaak geen antwoorden en was slecht te bereiken. ‘Soms moest ik twee of drie weken wachten voor ik antwoord kreeg op een mail. Ook online waren de antwoorden niet te vinden.’

Een vraag was bijvoorbeeld wat er met behaalde resultaten zou gebeuren op het moment dat Amber zich tijdelijk zou uitschrijven. ‘Ik wilde weer terugkomen en mijn diploma halen.’
Na wat uitzoekwerk bleek dat alle resultaten zouden blijven staan. Als Amber weer klaar was om te studeren, moest ze de examencommissie aanschrijven met een verzoek om tussentijds in te stromen.

‘Daarna heb ik amper contact nog met haar gehad’, vertelt Amber. ‘Ze mailde dat ze een verslag had nagekeken en dat ik contact moest houden met een slb’er. Dat vond ik heel gek, omdat ik duidelijk heb aangegeven dat ik wilde beginnen als dat kon.’

Concentratieproblemen

Na de bestralingen besloot Amber het studeren op te pakken. Rustig aan beginnen, met één opdracht. Dat was lastig, want ze had last van een zogeheten ‘chemobrein’. Uit onderzoek blijkt dat ongeveer twintig procent van de kankerpatiënten na de behandelingen problemen krijgt met geheugen- en concentratieproblemen. Zo ook Amber, die daarnaast ADHD heeft en een zoontje van vier waarvoor ze zorg draagt.

‘Mijn hoofd staat nooit uit’, zegt ze. ‘In het dagelijks leven heb ik er niet zoveel last van maar als ik moet studeren, dan heb ik echt die concentratie nodig. Ik heb wel ritalin (een medicijn dat wordt voorgeschreven bij ADHD, red.) maar dat slik ik liever niet. Alleen als het echt moet.’

De opdracht bleek een grote test maar ze heeft ‘m met een voldoende afgerond. Ondertussen bleef ze revalideren en moest ze regelmatig naar het ziekenhuis. In september van 2019 startte ze met een minor en ook die rondde ze af, op 1 leervak na. ‘De resultaten op papier waren boven verwachting goed, maar het heeft me meer energie gekost dan ik dacht.’

Na de minor volgde een borstreconstructie, ‘om het allemaal wat mooier te maken.’ Het gevolg was wel dat Amber weer een tijdje stillag met haar studie. ‘Toen dacht ik: hoe ga ik de rest nu aanpakken?’
Ze kreeg een nieuwe coach, een slb-plusser zoals Amber haar noemt, die gelukkig wél met haar meedenkt.

Stage lopen?

Want bijvoorbeeld stage lopen, dat lukt Amber niet. ‘Ik ben volledig afgekeurd en kan geen stage lopen. Dat zou bijvoorbeeld moeten bij woongroepen of buurtteams. Maar dat soort stages zijn te intensief. Je bent veel op pad en vaak in gesprek. Ik heb geprobeerd kwijtschelding te krijgen maar daar ging de examencommissie niet mee akkoord. Het is een verplicht deel van de opleiding.’

Wat doe je dan? Je moet stagelopen, maar je kunt niet. ‘Mijn slb’er heeft mij aan Edwin Nieman, docent-onderzoeker bij de HU, gekoppeld. Die zei: “Kom hier maar stage lopen.” Zodoende ben ik bij het Powerplatform (een orgaan binnen de HU die mensen met een hulpvraag helpt, red.) terechtgekomen en daar loop ik nu stage.’

Het blijkt een perfecte plek voor Amber. Ze kan vanuit huis op haar eigen tempo aan haar stage werken en als ze een slechte dag heeft, werkt ze niet. Ze komt van alles tegen: studenten met psychische klachten, studenten die hulp nodig hebben bij hun planning of die gewoon even met iemand willen kletsen.

Revalideren en vooruit kijken

Het gaat langzaamaan beter met Amber, vertelt ze. ‘Ik ben nog niet aan het werk, ik ben nog volop aan het revalideren. De zorg voor mijn zoontje draag ik bijna weer helemaal zelf. Ik ben niet meer afhankelijk van externen.’
Op school is Amber bezig met haar stage en ook dat verloopt steeds beter. ‘Ik merk dat ik opbloei omdat ik doe wat ik leuk vind en wat ik kan, zonder mijzelf daarbij te passeren. Ik heb echt de jackpot gewonnen met deze stage.’

Amber haalt iets positiefs uit haar ervaring met haar eerste slb’er. Samen met collega van het Powerplatform, Hanna van Kruistum, maakt ze een sociale zorgkaart voor studenten van de opleiding Pedagogiek. ‘Zo weet iedereen met welk probleem je bij wie moet zijn. Want met mijn slb’er geloof ik ook: het is geen onwil, maar onkunde. Misschien is bij mij alles misgegaan en gaat het bij een ander wel goed. Maar het contrast is dan zo groot. Nu ben ik uiteindelijk met Edwin in contact gekomen, maar als dat niet zo was, hoe was het dan allemaal gelopen?’

Kijken!: Wat vinden onze studenten van de avondklokrellen?