Tessa van Hoi Anh: wie kent haar niet?

In onze tweede aflevering van interviews met HU-medewerkers die iedereen herkent maar niet altijd spreekt: Tessa, van Padualaan 101.

Foto Kees Rutten

In deze serie interviewen we HU-medewerkers die iedereen herkent maar niet altijd spreekt: (on)bekende gezichten. Aflevering 2: Tessa van der Wurf (26) – werkt sinds drie jaar bij Hoi Anh op Padualaan 101.

Hoe ben je bij de HU terecht gekomen?
‘Via vacaturesite Indeed. Ik studeerde Event Management maar kwam er algauw achter dat ik me had vergist en dat ik heel veel achter de computer zou moeten gaan zitten. Toen heb ik gezocht naar iets waarbij ik lekker actief kon zijn en Hoi Anh trok me aan vanwege het Aziatische.’

Waarom word je blij van Azië?
‘Mijn moeder is Indonesisch. Ze is heel bescheiden en verzorgend, altijd bezig met hoe ze een ander kan helpen. Ze kan lekker koken en ik probeer dat nu van haar te leren. Maar we moeten niet samen in de keuken staan, want door mijn werk hier ben ik heel snel geworden en zij doet het allemaal nét iets te rustig, haha. Daarom schrijft ze het nu allemaal op. Maar goed, ik snapte de sfeer bij Hoi Anh dus meteen.’

Wat moet je doen bij Hoi Anh?
‘Ik ben er elke ochtend om 8 uur en dan ben ik eerst nog langs de Kanaalstraat geweest om brood te kopen. Als eerste maken we met z’n allen een paar honderd rolletjes. De tent is open tot half zeven ‘s avonds en de lunch is natuurlijk het drukst. In de middag koop ik groenten, verpakkingen en drankjes. Het vlees bereiden we zelf  in onze slagerij in Renswoude en het vegetarische vlees is ook ons eigen recept. Ik werk hier op de unit of op de foodtruck en had niet gedacht dat ik er zo veel van zou leren. Je moet altijd twaalf stappen vooruit kijken, nadenken over hoe je iets presenteert en ik krijg veel verantwoordelijkheid.’

Wat vind je het leukst aan je werk?
‘Het team, zeker weten. Ik ben enig kind en het is alsof ik hier een beetje mijn broertjes en zusjes heb gekregen. Anh’s tante moet ik ook tante noemen. Dat is voor mij heel normaal, thuis moest ik oudere mensen altijd oom of tante noemen. En iedereen is hier ontzettend zorgzaam. We vragen hoe het gaat en als we elkaar op iets aanspreken, doen we dat voorzichtig, met respect. Ik ben geen bluffer en heb nooit geleerd mezelf op de voorgrond te zetten. Dat hoeft hier gelukkig ook niet. We gaan ook vaak spontaan uit eten en Anh is een hele lieve baas.’

Vind je Nederlanders onbescheiden?
‘Nee, zeker niet. Mijn vader is Nederlander en is ook bescheiden. Ik zou graag kinderen willen, meer dan één het liefst, en dan zou ik ze meegeven dat het goed is om bescheiden te zijn. Maar ik zou ze ook leren om af en toe te zeggen wat ze nodig hebben. Ik ben veel opener dan mijn ouders, dat heb ik geconstateerd. Ik weet bijvoorbeeld dat mijn moeder met haar gezin naar Nederland is gekomen omdat haar ouders destijds moesten kiezen tussen een Nederlands en een Indonesisch paspoort. Ze is nooit teruggegaan naar Indonesië. Ik reis juist veel, ben daar ook geweest. Maar ik heb haar nooit durven vragen hoe het voor haar was om hier te komen. We praten niet over dat soort dingen, het zou ongemakkelijk voelen. Soms vind ik dat wel jammer.’

Wat vind je niet zo leuk aan je werk?
‘Niks. Maar we kunnen het niet iedereen naar de zin maken. Hoi Anh werkt met traditionele ingrediënten en daar hoort bijvoorbeeld wit brood bij en koriander. Soms sta ik hier aan de balie en hoor ik mensen overleggen. Ze denken dan dat ik ze niet hoor, maar ik hoor alles. Vervolgens komen ze met verzoeken waaraan ik niet kan voldoen. Dat vind ik misschien een beetje lastig. Maar het komt niet vaak voor hoor, nog niet eens één keer per week. Het is vooral gezellig op de HU.’

Heb je een verzoek aan ons?
‘Nee, niet echt. Ik zie wel eens mensen die met hun telefoon bezig zijn terwijl ze bij mij iets bestellen. Of ze zeggen ‘huh?’ in plaats van ‘wat zeg je?’. Dan denk ik: tja, ik ben anders opgevoed. Maar verder vind ik er niet zoveel van.’

Wat doe je als je niet werkt?
‘Ik werk vijf dagen per week en hou niet veel puf over. Doordeweeks kijk ik series en rust lekker uit. In het weekend ga ik het liefst met mijn vriendinnen uit eten. Het fijnste restaurant? Sweetie. Dat is gezellig, heerlijk Chinees-Surinaams en ik heb er gewerkt dus het voelt vertrouwd. Ik heb vriendinnen van alle soorten nationaliteiten. Misschien dat ik daardoor ook heb leren relativeren. Iedereen doet en denkt anders, dat is oké. Wil je trouwens echt niet wat eten of drinken?

Wat? Moet ik op de foto? Nee toch? Dat vind ik vreselijk! Ik heb geen Facebook en geen Insta en kan me niet voorstellen hoe het voelt om een selfie te willen maken. Maar ik vind het wel leuk om te zien waar anderen mee bezig zijn, haha.’

Reageer!
Deel via...

Geef een reactie Let bij het reageren op onze spelregels.

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *