Chris van der Heijden is historicus en schrijver, hij doceert aan de School voor Journalistiek. Maandelijks schrijft hij een column voor Trajectum. (Deze column verscheen eerder in Trajectum 3, november 2014.)
Mijn geliefde is een van de meest geordende personen die ik ken. Ze bergt alles op, in laatjes, doosjes, kastjes, enveloppen, mappen, ordners, overal. Het ziet er niet alleen prachtig uit, het is ook prachtig. Zoveel orde heeft slechts één nadeel: je moet je wel herinneren waar je iets opgeborgen hebt. Er zijn immers zoveel laden enzovoort. Mijn geliefde ontkent dit problem weliswaar, maar toch. Ook zegt ze dat ik een chaoot ben. Dat klopt. Zo heb ik voor mijn administratie precies één bakje. Daar gooi ik alles in, meteen na ontvangst. Nadeel: ik moet even zoeken voordat ik iets teruggevonden heb. Voordeel: alles ligt altijd op dezelfde plek. Voordeel 2: en dus vind ik altijd alles.
Een vergelijkbaar probleem zie ik in de organisatie van ons onderwijs, op Sharepoint, bij de roostering, examinering, cijferpoespas en de rest. Op het oog en op papier ziet het er fantastisch uit. Mooie schema’s, prachtige woorden, fraaie kleuren, fijne verwijzingen. Wie dat allemaal kan bedenken, moet wel een genie zijn. Helaas voor het genie en dus ook voor ons, domme stervelingen, zitten er wel wat nadelen aan zoveel genialiteit. 1. zij is onbegrijpelijk, 2. je vindt zelden wat je zoekt, 3. zij kost ontzettend veel tijd, 4. zij vergroot het raadsel, en zo kan ik nog wel even doorgaan.
Eenvoud is de basis van al het goede. Maar eenvoudig is het onderwijs allang niet meer. Er zijn zoveel regels, aanwijzingen, geboden, verboden, afspraken en god-weet- wat-al-niet-meer dat je er een dagtaak aan hebt om te zien dat er in het bos überhaupt nog bomen staan. Misschien is dat ook de reden dat iedereen een master moet hebben of liever nog gepromoveerd zijn: om de organisatie te begrijpen. Want voor ons onderwijs lijkt me een titel nauwelijks een vereiste. Zo moeilijk is dat niet. Nee, het gedoe rond het onderwijs, dat is pas ingewikkeld. Ik, voorzien van aardig wat stempels, begrijp er althans steeds minder van.
Het leven is ingewikkeld. Als we steeds meer regeltjes bedenken om het eenvoudiger te maken wordt het dat niet. Integendeel. Dan hebben we voortaan twee ingewikkeldheden: leven én regels. Dat heeft weer een voordeel: dat het leven inderdaad relatief eenvoudig lijkt. Want die oplossingen, lees regeltjes, die vormen pas echt een probleem.
Herkenbaar.
Ik probeer op dit moment een minor big data science van de grond te krijgen. In het voortraject voor de aanvraag wordt meer geld verspild aan bureaucratische onnavolgbaarheid, dan dat er aan de daadwerkelijke uitvoering van de minor mag worden uitgegeven. Hoezo “er gaat meer naar onderwijsuitvoering”? Schrik niet, maar met de aanvraag waarin termen als “licence to design”, “licence to operate”, businesscase en assortimentenmagazijn gehanteerd worden, tel ik meer dan 10 ruim bezoldigde collega’s die er hun plasje over menen te moeten doen. Zal toch wel beter onderwijs opleveren is dan de vraag die zich opdringt. Dat is maar zeer de vraag, aangezien ontwikkeling en uitvoering met steeds minder mensen moet worden opgelost. De HU wil naar een docent-studentratio van 1:26 daar waar het landelijk HBO gemiddelde 1:22 is. Minder docenten per student, met taakstellingen die alleen maar toenemen.
Het aanvragen van een minor is overigens geen formele taak, dat is vooralsnog een onbetaalde hobby voor docenten.
Herkenbaar.
Ik probeer op dit moment een minor big data science van de grond te krijgen. In het voortraject voor de aanvraag wordt meer geld verspild aan bureaucratische onnavolgbaarheid, dan dat er aan de daadwerkelijke uitvoering van de minor mag worden uitgegeven. Hoezo “er gaat meer naar onderwijsuitvoering”? Schrik niet, maar met de aanvraag waarin termen als “licence to design”, “licence to operate”, businesscase en assortimentenmagazijn gehanteerd worden, tel ik meer dan 10 ruim bezoldigde collega’s die er hun plasje over menen te moeten doen. Zal toch wel beter onderwijs opleveren is dan de vraag die zich opdringt. Dat is maar zeer de vraag, aangezien ontwikkeling en uitvoering met steeds minder mensen moet worden opgelost. De HU wil naar een docent-studentratio van 1:26 daar waar het landelijk HBO gemiddelde 1:22 is. Minder docenten per student, met taakstellingen die alleen maar toenemen.
Het aanvragen van een minor is overigens geen formele taak, dat is vooralsnog een onbetaalde hobby voor docenten.
Herkenbaar.
Ik probeer op dit moment een minor big data science van de grond te krijgen. In het voortraject voor de aanvraag wordt meer geld verspild aan bureaucratische onnavolgbaarheid, dan dat er aan de daadwerkelijke uitvoering van de minor mag worden uitgegeven. Hoezo “er gaat meer naar onderwijsuitvoering”? Schrik niet, maar met de aanvraag waarin termen als “licence to design”, “licence to operate”, businesscase en assortimentenmagazijn gehanteerd worden, tel ik meer dan 10 ruim bezoldigde collega’s die er hun plasje over menen te moeten doen. Zal toch wel beter onderwijs opleveren is dan de vraag die zich opdringt. Dat is maar zeer de vraag, aangezien ontwikkeling en uitvoering met steeds minder mensen moet worden opgelost. De HU wil naar een docent-studentratio van 1:26 daar waar het landelijk HBO gemiddelde 1:22 is. Minder docenten per student, met taakstellingen die alleen maar toenemen.
Het aanvragen van een minor is overigens geen formele taak, dat is vooralsnog een onbetaalde hobby voor docenten.
Chris, ik ben het helemaal met je eens, dat er in het onderwijs te veel regels zijn om het onderwijs zogenaamd te verbeteren. Er lijken soms meer beleidsmakers dan onderwijsgevenden.
Patrick, een goed (eigenlijk een wrang) voorbeeld is jouw minoraanvraag. Je pepert het ons wel drie keer in.
Henk excuses, maar ik kan het uitleggen, het is niet geheel aan mij te wijten. Het zou fijn zijn als ik 2 van de drie kon verwijderen, of dat iemand anders dat doet.