Vandaag mocht ik lezingen bijwonen van Jan Willem Bult van WaDaDa For Kids en dr. Maya Götz van het Central Institute for Youth & Educational Television. Volgens eerstgenoemde kan je aan de kwaliteit van de media voor kinderen aflezen wat de kwaliteit van het land is. Gek genoeg neemt het aantal landen toe dat zich aansluit bij WaDaDa, terwijl ons eigen NOS Jeugdjournaal weinig van hun materiaal afneemt. “We hadden van onze collega in Sierre Leone een geweldige korte reportage ontvangen van een meisje dat besmet raakte, maar gelukkig na enkele weken genezen werd verklaard”, zei Bult, “maar het is niet overgenomen door het NOS Jeugdjournaal”.
Uit onderzoek blijkt dat in ons land de ouders op de eerste plaats komt als je vraagt naar de diepste emoties van kinderen. In andere landen is dit liefde in het algemeen. We spreken dan over de doelgroep van WaDaDa. Volgens Maya Gotz zijn er niet zoveel verschillen hoe jonge kinderen het kijken naar televisie beleven, al leven 2,2 miljard kinderen over de hele wereld onder compleet verschillende omstandigheden.
Wereldwijd worden veel van de kinderprogramma’s geïmporteerd, waarvan ongeveer 60% uit Noord-Amerika, met name uit de Verenigde Staten. In ons land is 7% eigen productie en de rest is import. Ik zie het graag andersom
Leuke blahblahs Henk, maar weinig interessant. Blog bijvoorbeeld eens over de huidige onrust op de HU.
Ha die Wim, fijn dat je de blogs het etiket 'leuk' opplakt, maar jamer van at ader etikt 'weinig interessant'. Dat hangt misschie ook af van op welke faculteit je werkt. Als gepensioneerde ben ik niet meer van alle HU-details op de hoogte. Via contacten met oud-collega's hoor ik niet alles. Jij staat er waarschijnlijk nog middenin. Dus wat let je om ook eens een blog te schrijven. Toch dank voor je reactie, want zoveel krijg ik er nu ook weer niet.
Ik vond het wel interessant, zij het wat kort.
Hallo Bram,
ik probeer al mijn blogs eenzelfde lengte te geven van 200 tot 210 woorden.