Yara (21) studeert Journalistiek aan de HU. Ze schrijft columns voor Trajectum.
De dag dat ik achttien werd – en dus verantwoordelijk voor mijn eigen zorgverzekering, basisbeurs, studieschuld – voelde ik blinde paniek. En nu ik bijna 22 word, haat ik geldzaken nog steeds.
Ik krijg meteen uitslag van woorden als ‘inkomstenbelasting’, ‘hypotheekrenteaftrek’ en ‘investeren’ (moet dat echt?!). En ik haat het jaarlijkse moment dat ik van de overheid mijn inkomstenbelasting moet doorgeven (heet dat zo?). Ik ren direct naar mijn vader, die vervolgens met zijn handen in zijn haar naar mijn facturen kijkt. Wat ik later ook ga worden: freelancer word ik níet.
De angst komt denk ik door de horrorverhalen die ik hoor. Die over mensen die vrolijk ja knikten op een absurd hoog rentepercentage of die per ongeluk mega in de schuld raakten. Ik weet gewoon zeker dat ik diegene ben die dat ook zou overkomen, want ik snap helemaal niks van geldzaken. Sterker nog, ik moest voor deze column mijn vrienden om ‘financiële woorden’ vragen, omdat ik er geen wist. Zo erg is het.
Ik weet niet wat ik doe, maar ik weet wel dat het waarschijnlijk niet goed is.
En toen las ik verhalen die mijn stress naar een nieuw niveau tilden. Over een man die inbrak om een pinpas te stelen, 70 euro aan boodschappen deed en de pas daarna weggooide. En over een groep kinderen die van hun Sint-Maarten-snoep beroofd werden door een groep gemaskerde jongens. Er moest er zelfs één naar het ziekenhuis?!
Ik snap dat we in een tijd leven van inflatie en dure boodschappen, maar is dit het niveau dat we hebben bereikt? Hoe erg zijn andermans geldproblemen wel niet, en hoe zorg ik dat mij dat NOOIT overkomt?
