Bart Lammers is docent Logistics Management aan de HU bij het Institute for People & Business. Hij schrijft geregeld een column voor Trajectum en heeft een boek uitgebracht genaamd: ‘Zelf leer ik hier nog het meest‘.
Vorige week was er teveel sneeuw en gladheid om naar de HU te komen, dus we gingen weer online. Bah, bah, bah! Nou ja, … het is natuurlijk wel fijn dat het kán, want anders lopen we achterstand op.
Op maandag kijk ik tegen allemaal bolletjes met initialen aan. ‘Ik vind het fijn als jullie de camera aanzetten,’ zeg ik. Een enkeling doet het.
Ik vind dat lastig: mag ik eisen dat iedereen zijn camera aanzet? Het schijnt voor sommigen vervelend te voelen en ik wil geen digitaal grensoverschrijdend gedrag vertonen.
Na afloop stuur ik ze een mail met de titel ‘weddenschap bij online werkplaats’. En schrijf: ‘Als jullie vrijdag om 11.35 uur allemaal in beeld te zien zijn, trakteer ik op iets lekkers als we weer op school zijn.’ Ik leg ook uit waarom ik dat wil.
Die vrijdag om 11.31 uur start ik de les en drie minuten later vraag ik: ‘Weten jullie nog waar die weddenschap over ging?’ Meteen zie ik dat een paar studenten hun camera aanzetten.
‘Mijn camera doet het niet,’ lees ik in de chat als ik ze erop wijs dat ik alleen trakteer als iedereen in beeld is. ‘Bij mij ook niet,’ schrijft een ander. En eentje zegt (ja, ja, hij spreekt!): ’ik weet niet wat het is, maar ik krijg hem niet aan, meneer.’
Daar zit ik dan met zeven studenten in beeld, en vijf bolletjes-initialen. ‘Oké,’ zeg ik, ‘ik kan natuurlijk niet anders dan jullie geloven. Ik zal trakteren in periode C.’ Gejuich stijgt op. O nee, dat verbeeld ik me. Na mijn intro spreek ik elke groep nog even apart over de vragen die ze hebben bij het afronden van hun dossier. Dat zijn gelukkig echt goede gesprekjes.
Het laatste half uur wacht ik met smart, maar niemand heeft mij meer nodig. Of misschien hebben ze dat wel, maar denken ze van niet. Ik ga het zien bij de assessments.
