Huib geeft les aan de School voor Journalistiek en woont tijdelijk in Dubai.
Via de achteruitspiegel kijk ik naar een donkere, volle snor. Het veert op wanneer ik vraag hoe het is om je dagelijks te begeven in het hectische verkeer van Dubai. ‘If your mind is good, then it’s an easy job. But if you are angry, you fight with the customer’.
Ik ontwaar een grijns op zijn gezicht.
Iljaz vertelt: ‘Er was een vrouw lang op me aan het wachten. Ze belde om de vijf minuten. ‘Waar ben je?’ Het verkeer stond muurvast. Toen ik uiteindelijk aankwam, schreeuwde ze: “Waarom duurt het zo lang?” Ik keek naar haar dochter en glimlachte: “Ik ben bang dat ze mij gaat vermoorden.’’’
Het is ongeschreven regel dat je geen taxichauffeurs opvoert in je artikelen. Het wordt gezien als luie journalistiek. Even snel een quote halen op weg naar je hotel of luchthaven. Want de deadline is in aantocht.
Praat wél met ze. Taxichauffeurs, kappers, bewakers, obers en bezorgers kennen een stad door-en-door. Via die verhalen leer ik een kant van Dubai kennen die verder gaat dan de glimmende Insta-stories over vastgoed en drop shipping.
De Pakistaanse taxichauffeur Iljaz werkt al achttien jaar in Dubai. Hij begon in de bouw – ‘hard werken, voor weinig geld’ – en leerde een manager kennen in de beveiliging. ‘Ik sprak geen woord Engels. Het woord Fire schreef ik als F I E R. Geef mij een kans, zei ik tegen hem. Dan ga ik mij verbeteren. Ik volgde een cursus Engels en haalde 43 van de 50 punten’.
Het urenlange staan voor een hotel begon Iljaz te vervelen. En het salaris was laag, zo’n 250 euro per maand (een brood kost er 70 cent). Als taxichauffeur verdient hij nu ruim het driedubbele. Zijn familie in Peshawar, vlakbij de grens met Afghanistan, is afhankelijk van zijn inkomen. Elke maand stuurt hij ze 350 euro.
Door de achteruitspiegel kijkt Iljaz me aan. ‘Je maakt lange dagen in Dubai.’ In zijn geval twaalf uur per dag. ‘Maar alles functioneert. Pakistan heeft slechts een paar uur elektriciteit per dag. Ik ben gelukkig hier’.
