Yara (22) studeert Journalistiek aan de HU. Ze schrijft columns voor Trajectum.
Lieve senior-journalist,
Ik doe een oproep op je, want ik heb advies nodig.
Ik hoop dat je me vergeeft dat ik je ‘senior’ noem, het gaat om je ervaring. Want na jaren waarin ik je lastig viel met vragen, enquêtes en verzoeken om stageplekken, sta ik nu aan de start van mijn afstudeersemester.
Dat is spannend. Want in welk werkveld beland ik straks? Met 150 miljoen aan opgelegde bezuinigingen, herstructureringen bij de omroepen en unheimische krantenkoppen als ‘bijltjesdag’ voelt het minder verwelkomend dan toen ik begon.
Tegelijk weet ik niet of mijn angst terecht is. Ik ken de journalistiek als een open vak, waar journalisten je enthousiast ontvangen. Waar ze, in tijden van sociale media en algoritmes, benadrukken hoe waardevol journalisten zijn. Maar de laatste tijd merk ik bij diezelfde journalisten een paniek op. Ze zijn nu juist behoedend voor het vak, alsof er iets in de lucht hangt.
Het voelt alsof ik jarenlang ben klaargestoomd om te emigreren, naar een land waar inmiddels een aardbeving woedt.
Zo zag ik tijdens mijn stage dialooggesprekken waarin gespannen, soms huilende journalisten hun directie het hemd van het lijf vroegen. Hebben jullie dit eerder meegemaakt? Moeten wij ons schrap zetten? Of is dit een golf die weer gaat liggen? Een golf die jij wel vaker hebt gezien.
Een net afgestudeerde studiegenoot zocht het afgelopen jaar naar een baan. Ik maakte haar ellenlange sollicitatietraject van dichtbij mee: huilende belletjes na afwijzingen, steeds meer concessies en vooral bloed, zweet en tranen in pitches die alsnog niet opvallen.
Ik zie steeds vaker traineeships waarvoor je vijf jaar ervaring nodig hebt. Dan zoek je eigenlijk geen trainee, maar een goedkope redacteur met het cv van een dertiger en het salaris van een stagiair. Waar gaan ze je in hemelsnaam nog in trainen? En hoe doe je ervaring op, als je die eerst moet hebben om te mogen beginnen?
Klaagden jullie hier ook over toen jullie net begonnen?
Want goed, ze vond uiteindelijk wel een baan. Dus is dit gewoon klassieke ‘ik-studeer-bijna-af-wat-moet-ik-met-mijn-leven’-stress die vanzelf wegebt? Of voel jij die aardbeving ook, en ren je bij de eerste vrijwillige vertrekregeling weg?
Liefs,
Een bijna afgestudeerde, nog hoopvolle, maar benen trillende junior-journalist.
