Woensdag 11 maart was het Gala van de Gezondheid in Tivoli, mede georganiseerd door Hogeschool Utrecht. Trajectum- stagiair Wessel ging kijken hoe interessant zo’n avond voor studenten is.
Om kwart voor zeven loop ik via een zij-ingang TivoliVredenburg binnen. Van tevoren heb ik de website bekeken en meteen twee namen herkend: Diederik Gommers en Erik Scherder. Echt enthousiast ben ik niet over deze opdracht. Voetbal speelt en ik ben jarig. Maar terwijl ik de roltrappen naar de zevende etage neem, denk ik: misschien zullen de sprekers me toch verrassen.
Presentator Jim Jansen (broer van Dolf en hoofdredacteur van New Scientist), heet het publiek energiek welkom en vertelt meteen dat Diederik Gommers helaas niet kan komen deze avond. Jammer, denk ik, ik had me juist een beetje op verheugd op de omstreden BN’er arts.
Wanneer ik de zaal rondkijk, vallen vooral de grijze haren me op. Studenten zie ik bijna niet. In de Hertz-zaal passen ongeveer 540 mensen, de twee balkons zijn half gevuld.
Het begint leuk. Muzikant en arts Gerard Alderliefste opent de avond met een cover van ‘Laat me’ van Ramses Shaffy. De piano klinkt erg hard, waardoor ik het filmpje nauwelijks kan horen, maar ik ben meteen wakker.
Hoe gaan pubers om met te weinig geld? Jim Jansen stelt ons het eerste duo sprekers voor: Kayla Green en Eveline Crone. Green is onderzoeker bij Erasmus Universiteit Rotterdam. Ze onderzoekt samen met jongeren hoe adolescenten omgaan met maatschappelijke uitdagingen zoals armoede en klimaatverandering. Crone is hoogleraar aan dezelfde universiteit en doet onderzoek naar het brein bij jongeren.
Tot je achttiende stijgt het gevoel van somberheid, hoor ik. Daarna stagneert het. Vandaag ben ik negentien geworden, denk ik opgelucht. Hoewel: spanning neemt nog wel toe. ‘Maar dat is hartstikke normaal’, stelt ze me gerust, ‘want je bent jezelf aan het ontdekken.’ Verder doet deze presentatie me een beetje denken aan een collegezaal, waar ik naar een docent zit te kijken.
Stuiterend komt Jim Jansen weer het podium op. ’Vinden jullie het ook zo leuk en interessant?’, vraagt hij, woest gebarend. ‘Nog niet echt’, mompel ik in mezelf.
Jansen stelt ons de tweede spreker voor: Nienke Bleijenberg, lector Proactieve Ouderenzorg aan de HU en het UMC Utrecht. Ze wil de verpleegkundige zorg voor thuiswonende ouderen met meerdere chronische aandoeningen verbeteren. Ze vertelt dat die mensen vaak meerdere keren achter elkaar in het ziekenhuis belanden. Net als mijn oma, denk ik. Die brak eerst haar heup en daarna haar enkel.
Ik dwaal af en denk aan de Champions League-wedstrijden die nu bezig zijn. Real Madrid moet tegen Manchester City, Madrid heeft veel geblesseerden, dus ik vraag me af of ze het redden en of Vinicius het verschil gaat maken.
De zaallichten dimmen en Erik Scherder verschijnt op het scherm boven het podium. De hoogleraar neuropsychologie zit in de kroeg, in gesprek met Jim Jansen die net twee biertjes heeft gepakt. Ze praten over het brein en hoe je het gezond houdt. Niet met alcohol dus. Scherder kijkt in de lens en houdt me scherp met zijn verhaal over bewegen en minder scrollen.
Als de zaallichten weer aangaan, springt Jim Jansen opnieuw het podium op. Hij kondigt Manon Bloemen aan, HU-lector, gespecialiseerd in bewegen van kinderen met beperkingen. Mijn buurman is aan knikkenbollen. Mijn ogen worden ook zwaar. Het is half negen, dit gala duurt volgens de site nog twee uur.
Ik ben blij dat Alderliefste weer het podium opkomt. Hij vraagt de hele zaal te gaan staan en we moeten klappen, terwijl hij het lied ‘Non non rien n’a changé’ van Les Poppys zingt. Iedereen zingt en klapt vrolijk mee.
Als laatste blokje voor de pauze presenteren Jansen en Wilma Scholten op Reimer, collegevoorzitter van de HU, samen een quiz. Bij binnenkomst hebben we allemaal een papiertje gekregen en bij elke vraag moeten we of de rode of de groene kant in de lucht houden. Maar iedereen kijkt naar elkaar, en dus er vallen te weinig mensen af. Uiteindelijk blijven er teveel winnaars over, dus gooit Jansen de prijs de zaal maar in. Het is een ruggengraat, van stof geloof ik.
In de pauze besluit ik dat het voor mij genoeg is geweest. In de trein naar huis kom ik tot de conclusie dat het een interessante avond had kunnen zijn voor studenten. Met vijf keer zoveel liedjes, meer sprekers van mijn leeftijd, meer tips en meer video’s.
