Yara (22) studeert Journalistiek aan de HU. Ze schrijft columns voor Trajectum.
Ik probeer wat gezonder te eten. Dat voelt al als een bekentenis. Niet doordat het zo bijzonder is, maar doordat het meteen klinkt alsof ik wil afvallen. En dat woord heb ik altijd veracht. Het idee dat je waarde ergens tussen een BMI en een broekmaat zou liggen, heeft mij vooral een tegenstander gemaakt. Ik heb geen weegschaal en ben zelden bewust bezig met eten.
Ik wilde me wat fitter voelen. Gewoon het gevoel hebben dat ik goed voor mezelf zorg. Ik ben nu een maand bezig en tot mijn verbazing is het gezonder eten niet eens het moeilijke deel. Het moeilijke deel zijn de reacties.
‘Ik hoef geen koekje, dankjewel.’ Meer hoef je blijkbaar niet te zeggen. Als klokwerk zie ik hoe ze me scannen. Als een soort inventarisatie van wat ze hiervan gaan vinden. En ja hoor. ‘Goed hoor,’ zeggen ze dan. ‘Het was me wel opgevallen dat je een wat groter kinnetje had gekregen. Maar dat is natuurlijk niet aan mij om te zeggen.’ Nee Gerda, dat is niet aan jou.
Het is fascinerend en bloedirritant. Niet in de laatste plaats omdat ze het vooral doen bij vrouwen. Ja, Tate, dat maakt verschil. Als mijn huisgenoten gezonder eten noemen mensen het ‘cutten’ of ‘bulken’. En als ik het doe? Dan is het voor een ‘bikinibody’. Het woord alleen al. Alsof niet elk lichaam dat een bikini aantrekt, een bikinilichaam is.
Het ergst vind ik de opmerkingen van oudere vrouwen. Zij zijn opgegroeid met het idee dat hun gewicht alles over hen zegt, en dragen dat over aan elke jonge vrouw die ze tegenkomen. Eigenlijk sneu, maar dat maakt het niet minder ergerlijk.
Het gezonder eten heeft mij tot nu toe dus alleen maar onzekerder gemaakt. Door alle opmerkingen ben ik me ineens bewust van mijn lichaam en voel ik me bekeken. Dus ga ik bij de eerstvolgende Gerda die iets zegt demonstratief de grootste chocoladereep pakken die ik kan vinden. Zo eentje met koekjes en karamel erin. En die dan recht voor haar neus opeten.
Niet omdat ik trek heb. Maar als een klein, smaakvol protest.
