Yara (22) studeert Journalistiek aan de HU. Ze schrijft columns voor Trajectum.
Ik zie het overal. De meest liefdevolle, jaloersmakende en progressieve gezinnen, waar de moeder – zonder logische reden – toch meer zorgtaken krijgt. Ik snap het niet!
Wie zich hier ook aan ergert, weet meteen waar ik het over heb, maar voor de anderen zal ik wat voorbeelden noemen.
Ik pas op bij een supergezellig, vooruitstrevend en progressief gezin. Ik lak de nagels van hun zoons en speel voetbal met hun dochter. Gendernormen be damned. Maar toch moet ik altijd de moeder bellen als er iets mis is, roepen de kinderen om hun mama als ze huilen en zet zij het eten voor ons klaar.
In mijn familie zie ik hetzelfde. Kom je op bezoek? Dan zorgt de tante dat je altijd wat te drinken hebt. Dat er een taart is en dat die met brandende kaarsjes op tafel komt. Ze doet de deur open wanneer er wordt aangebeld en wanneer het feest klaar is? Dan zit zij tot middernacht de schooltraktaties te maken.
‘Maar Yara, ik ben pas twintig, dit gaat niet over mij.’ Think again. Ook in de relaties van mijn vriendinnen zie ik het. Zij weten altijd net iets beter dan hun vriend wat de aankomende evenementen bij zíjn ouders zijn, zij zorgen voor leuke kerstcadeaus en vragen hoe laat ze er moeten zijn.
Misschien valt het me extra op omdat het bij mij thuis anders was. Mijn ouders verdeelden alles: papadag, mamadag, koken, wassen, kinderfeestjes, broodtrommels. Er was geen vaste rol te bekennen. Maar zo hoort het toch ook? Zo zou ik het ook willen in mijn gezin later.
Maar wanneer sluipt dat verschil er dan in? Misschien ontstaat het niet in grote beslissingen, maar in kleine reflexen. In wie er automatisch wordt aangekeken als een kind huilt. Wie het appje van schoonmoeder krijgt doorgestuurd. Wie onthoudt wanneer er een cadeau gekocht moet worden. Niemand spreekt het af, maar onbewust verwachten we blijkbaar nog steeds dat vrouwen de vanzelfsprekende projectmanagers van het leven zijn.
