Yara (22) is onlangs afgestudeerd aan de School voor Journalistiek aan de HU. Ze schrijft columns voor Trajectum.
Ik heb hem nog nooit ontmoet, maar ik zie hem voor me als een oude brompot die stinkt. Deze collega uit een andere regio stuurde me vandaag een mail met de titel ‘Wie wat waarom en WAAR’. Er stond: ‘Het valt mij op dat jouw generatie altijd vergeet de locatie te vermelden. Aardig stuk op zich, maar ik wil weten WAAR iets is. Gr. Remco.’
De locatie stond wél vermeld in mijn stuk en de brompot had die over het hoofd gezien. Maar nog veel erger vind ik de “jouw generatie”. Alsof ik garant sta voor mijn hele generatie, en zij voor mij.
Over dit type polarisatie hoor je niemand, terwijl ik de minachtig tegenover mijn generatie de meest schrijnende polarisatie vind. Het nieuws, klaslokalen, etentjes en werkmails – er valt geen positief woord over Gen Z. We zijn te lui, te ongeduldig, te gretig en bovendien te verslaafd aan ons uiterlijk en social media.
Waar komt toch die eindeloze behoefte vandaan om Gen Z te generaliseren, en te kleineren? Het constante othering. Heerlijk woord.
Ik hoor je denken ‘Joh, elke generatie kijkt neer op de generatie na hun’, maar dat gaat niet op. Want juist door sociale media zijn wij de eerste generatie waar constant, overal en in extreme mate op gehaat wordt. Het woord ‘Gen Z’ valt ondertussen zo vaak dat je vergeet dat er ook nog andere generaties bestaan.
Wie polarisatie wil aanpakken moet naar dit probleem kijken. Mijn generatie is het product van elke generatie boven ons, wij zullen antwoorden moeten vinden voor problemen die zij hebben genegeerd (kuch kuch lui) en we doen dat zo strijdlustig dat het misschien nog gaat lukken ook.
Dus, lieve Remco. Lees wat beter, ga een keer douchen, ga een keer naar de film en laat mij en mijn hele generatie met rust.
