Yara (22) studeert Journalistiek aan de HU. Ze schrijft columns voor Trajectum.
Aan de eettafel van mijn ouders klinkt al een halfuur luid gelach. ‘Maar wat is dit überhaupt?’ proest mijn moeder. Mijn zus kijkt mee over haar schouder: ‘Waarom heeft iemand dit ooit in huis genomen?’
De oorzaak van deze giechelbui? De buurt-weggeefgroep.
Hoewel mijn zus en ik allang uit huis zijn, wonen we nog steeds allemaal in dezelfde wijk in Rotterdam. Sinds kort zitten we ook allemaal in dezelfde appgroep: een waarin alles wat iemand niet meer wil, een tweede kans krijgt. En blijkbaar ook alles wat iemand per ongeluk heeft bewaard of net heeft gevonden achter in de kast of onder in de koelkast.
Het blijkt een vrij intieme en hilarische manier van contact zoeken met je buurtgenoten.
De groep telt inmiddels zo’n 760 leden en is inmiddels de wijkgrenzen ontgroeid. Er bestaat zelfs een parallel universum op Signal. Gemiddeld vijftien keer per dag krijgt mijn telefoon een piepje. Meestal biedt iemand iets aan: een halve bosje selderij, een gotisch standbeeld, oude handdoeken (gebruikt voor de hond), een kartonnen doos, een liter bier of – waarom ook niet – vijftig wc-borstels.
Je hebt er ook die vooral orde proberen te houden. ‘ALLEEN PRIVÉ REAGEREN!!’ verschijnt er dan plots. Soms escaleert het zelfs tot een kleine ruzie over wat wel en niet mag. ‘Wil iemand mij helpen verhuizen?’ redt het nog. Maar ‘Wie weet waar ik mijn horloge kan laten maken?’ wordt straf verwijderd door de beheerder.
Langzaam beginnen de namen me bekend voor te komen. Jos. Lena. Camilio. Romy. Mensen die ik waarschijnlijk al jaren op straat passeer, maar die ik nu vooral ken van die wc-borstels.
Ik raak aan ze gehecht. Want of je nu van je kartonnen doos af wilt, of er juist een zoekt – er is altijd wel iemand in de buurt die op je reageert.
