Yara (22) studeert Journalistiek aan de HU. Ze schrijft columns voor Trajectum.
Ik ben dus sinds kort een gamer. Je hoort me goed. Ik game.
Nu moet ik daar wel meteen een kantlijn bij zetten voordat alle échte gamers onze redactie gaan bellen: ik speel één spel. Eigenlijk ben ik gewoon van mijn Wii (ja, die heb ik nog) verhuisd naar Roblox. Maar wauw. Wat. Een. Wereld.
Voor de niet-gamers onder ons: Roblox is een platform waarop je duizenden verschillende spellen kunt spelen als een met blokjes gebouwd poppetje. En nee, dat is dus geen Minecraft (leerde ik snel).
Je kunt er van alles doen. Escape rooms oplossen, modeshows organiseren en mijn persoonlijke favoriet: Lingo, Eén tegen 100 maar dan met vierkante hoofden.
Toch zijn de populairste spellen in Roblox de zogeheten Tycoons. Dat zijn geen spellen over tropische stormen (ook dat leerde ik snel), maar simulaties waarin je een virtueel bedrijf, baantje of huis uitbouwt tot iets groots.
Oftewel: je kunt in een game doen alsof je vakkenvuller bent bij Albert Heijn.
En dat doen mensen. Massaal.
Terwijl we blijven herhalen dat ‘de jeugd niet wil werken’ en ‘alleen maar achter schermpjes zit’, blijken ze dus allang aan het werk. Alleen dan zonder contract, zonder loon, zonder klagende filiaalmanager. Voor geen rooie cent.
Nou ja, soms krijg je Robux. Zodat je, nadat je digitaal genoeg pizza’s hebt gebakken om je pensioen veilig te stellen, eindelijk een nieuwe pet kunt kopen voor je avatar.
Bij mijn Wii was dat gewoon gratis, overigens. Maar dat zal wel een tijdscultuurdingetje zijn.
Ik vind het fascinerend. Zelfs in een wereld waarin alles mogelijk is – draken verslaan, modeshows winnen, spelshows domineren – kiezen mensen er alsnog voor om gewoon vakken te vullen.
Blijkbaar willen we helemaal niet ontsnappen aan de realiteit. We willen haar gewoon nog een keer spelen, maar dan zonder onaardige filiaalmanager.
Ik blijf lekker Lingo-en, maar ik vind het stiekem best aandoenlijk.
