Bart Lammers is docent aan de HU en schrijft columns voor Trajectum.
In het voorwoord van een reflectieverslag lees ik: ‘Tot slot zou ik graag mijn ouders willen bedanken voor de steun die ze elke dag weer geven, dus niet alleen voor het schrijven van dit dossier, maar ook voor alle anderen dingen.’
Het raakt me. Ik vind het lief, of eigenlijk ook wel stoer om dit op te schrijven.
Eerder sprak ik een student die zijn stage in het derde jaar niet gehaald had. Hij durfde dit niet te vertellen aan zijn ouders en daar worstelde hij mee. ‘Vooral niet aan mijn vader, want die betaalt mijn studie,’ zegt ie. ‘En wat het erger maakt, ik heb de herkansing een beetje laten liggen. Als ik volgend jaar de stage opnieuw doe én gehaald heb, vertel ik het ze alsnog, hoor.’
Later zegt hij nog iets dat ik aandoenlijk en verdrietig tegelijk vind: ‘Ik zou het kunnen vertellen aan mijn vrienden, maar ik weet dat ze me er mee gaan pesten, dus dat doe ik toch liever niet.’
Het raakt me ook als studenten aardig voor elkaar zijn.
Ik moest een tweedejaars klas informeren over een vreselijke gebeurtenis in het privéleven van een van hun collega-studenten. Drie van zijn klasgenoten waren er niet bij, want ze waren op dat moment bij hem om hem bij te staan. Dat doet me goed. Ik heb heus graag dat ze naar de lessen komen, maar liever nog dat ze dit soort keuzes maken.
Aan het einde van deze les komt een andere student naar me toe. Hij zegt: ‘Meneer, ik heb hetzelfde meegemaakt een paar jaar geleden. Ik ken hem eigenlijk helemaal niet zo goed, maar wilt u hem zeggen dat ik een luisterend oor kan bieden als hij daar behoefte aan heeft?’
Slik.
Er wordt veel gezegd over de mentaliteit van de huidige generatie studenten. En inderdaad, er is soms wat op aan te merken. Maar er mag best wat meer aandacht zijn voor de mooie dingen.
