Lauren Kooyman (23) studeert Journalistiek aan de HU.
Op nieuwjaarsdag werd ik brak en onzeker wakker. Niet omdat ik een huisfeest had gesloopt of buitensporig veel alcohol had gedronken.
Wél omdat ik spijt had van de overtuigende visies die ik de avond ervoor met mijn vriendinnen had gedeeld over hoe ik 2026 zou aanvliegen. Mijn zelfvertrouwen heb ik kennelijk in 2025 achtergelaten.
Dus ergens op de terugweg van ons weekje Frankrijk — tussen overvolle tankstations en Nederlandse gezinnen met dakkoffers — schaven we onze voornemens bij. Te beginnen bij de instelling: dit jaar is het niet ik wil, maarik ga.
In Luxemburg reken ik drie sloffen sigaretten af. Niet voor mezelf, maar om het voornemen ‘liever zijn voor mijn vrienden’ meteen in werking te zetten. Afgevinkt. Het is precies het soort voornemen dat ik prettig vind: concreet en tijdelijk.
Vorig jaar maakte ik een fout: ik hing mijn goede voornemens aan de grote klok. Te veel mensen wisten dat ik ‘wilde leren relativeren’ en durfden me erop aan te spreken als ik een niet zo genuanceerde opmerking maakte.
Dus begin ik dit jaar met doelen die dichtbij liggen en houd ik mijn kaarten iets meer tegen mijn borst. Het vertrouwen dat reeds afgevinkte voornemens geven, helpt me bij mijn volgende set doelen. Rond mei stel ik dan wel ergens nieuwe voornemens op.
Ik ga meer sporten en ga meer tijd doorbrengen met dierbaren. En ik ga mijn vrienden overtuigen te stoppen met roken. Als de pakjes uit Luxemburg erdoorheen zijn.
Ik ga ook door met schrijven. Alleen niet hier. Dit is mijn laatste column voor Trajectum en de Hogeschool Utrecht. Vijftien keer was het schrikken, én een waar genoegen om mijn hoofd heel groot op de Heidelberglaan te zien hangen.
Maar ik ga afstuderen volgende maand. Dat voornemen staat pal bovenaan. Ik manifesteer het door het hier op te schrijven. Wat ik daarna ga doen zal zowel voor jullie als voor mezelf voorlopig een raadsel blijven.
