Het college van bestuur heeft een werkgroep binnen de HU de opdracht gegeven om de administratieve werkdruk te onderzoeken onder docenten. Aanleiding zijn de uitkomsten van het werkbelevingsonderzoek dat in december vorig jaar bekend werd gemaakt en het eerder verschenen rapport van de commissie Lintmeijer.
Uit het onderzoek komt vooral naar voren, dat docenten het gevoel hebben de taken over te moeten nemen die bij HU Diensten zijn wegbezuinigd en dat ze in systemen moeten werken, die niet ingericht zijn op wensen en behoeften van het onderwijs. Dat frusteert en kost veel tijd.
Het is de bedoeling dat de werkgroep ‘Werkdruk in beeld’ voor de zomer met eerste resultaten komt. Deze moeten leiden tot korte- en langetermijnmaatregelen, aldus het college.
Het college zoekt nog voorbeelden van ‘onnodige regels en administratieve rompslomp’ en mensen die mee willen denken en werken om oplossingen te vinden voor de ontstane problemen. Zij kunnen mailen naar: werkdrukinbeeld@hu.nl
Goede actie!!
Goede actie om het bekende te onderzoeken??? Werkgroep, commissies, onderzoeken, mailadressen om iets te melden, een CvB-tour…..rituele dansjes, protocollitis…eigenlijk gewoon niets doen en ondertussen sust iedereen in slaap! Om moedeloos van te worden!
Interessant. Is dit een raadgevende werkgroep of een besluitvormeende werkgroep?
Dat de werkdruk hoog is, is al jaren bekend. Dat werkzaamheden van ondersteuners naar docenten worden overgeheveld is beleid! Self-service word dat genoemd. Dat de systemen archaïsch zijn en bijzonder gebruiksonvriendelijk kan ook niet als een verrassing komen en de administratieve rompslomp die gepaard gaat aan het programma “van cijfer tot diploma” is voorzienbaar.
De toegenomen werkdruk is bekend en wordt al drie jaar gebagatelliseerd. Ik pleit voor een werkgroep die de managementcultuur van HU gaat onderzoeken, anders kan ik nu al de uitkomst van het onderzoek voorspellen: “niets aan de hand, alles normaal, slecht een paar zwakke broeders die zeuren”.
Met als gevolg dat de klagers het mobiliteitstraject ingaan.
‘Werkdruk in beeld’ een goede actie??? De werkdruk aan de HU is al vele jaren in beeld. Wat moet er nog in beeld worden gebracht, behalve het exacte aantal HU-werknemers dat (langdurig of vaak) ziek is, een burn-out of een beroepsziekte heeft of arbeidsongeschikt is geworden? Een hoge werkdruk is ziekmakend (en leidt tot hoge kosten) en als probleem al jarenlang bekend, zoals oa blijkt uit de vele tweejaarlijkse werkbelevingsonderzoeken. Het probleem van de werkdruk (die niet alleen van ‘administratieve’ aard is) aan de HU is volgens mij vooral het feit dat het probleem niet als zodanig benoemd mag worden of zelfs van hogerhand ontkend wordt: collega’s die klagen over werkdruk krijgen te horen dat ze ‘perfectionistisch’ zijn (eigen schuld dikke bult), hebben meteen een ‘arbeidsconflict’ aan hun broek hangen en ‘vertrekken’ via de achterdeur. Maar werkdruk is geen natuurramp. Het is een symptoom van een managementcultuur die een hoge werkdruk creëert of in stand houdt ipv op te lossen. Als je het probleem van de hoge werkdruk wilt oplossen, moet je eerst de oorzaken aanpakken (first things first). Op een geloofwaardige manier. Dat betekent dat je de managementcultuur tegen het licht houdt. Dat betekent ook dat je moet stoppen met het belachelijk maken, marginaliseren en kwaadspreken over individuele HU-werknemers die bezwijken onder de hoge werkdruk, er ziek van worden, er een burn-out van krijgen etc.
@Schaap: uitstekend verwoord! Amen.
Dat de administratieve werkdruk nu (eindelijk) ook door het college wordt onderkend, vind ik een positieve ontwikkeling. De resultaten van de werkgroep (die voor de zomer worden opgeleverd) zijn voor de Hogeschoolraad een toetssteen. Als die resultaten niet overtuigend zijn, zal de Hogeschoolraad daarmee niet akkoord gaan. Dat het roer om moet bij de HU is duidelijk. Ik vind wel dat we het bestuur daartoe een reële kans moeten bieden.
Beste Joost, het probleem is dat er weinig vertrouwen in in dit soort ‘werkgroepen’ die op basis van reacties die binnenkomen op een HU-mailadres conclusies moeten trekken over problemen die al jarenlang bij iedereen bekend zijn. Hoeveel bewijzen heb je als bestuur of HSR nodig? Probleem is een cultuur waarin men als werknemer niet vrijuit durft te praten over de zorgen en problemen die er leven op de werkplek, zoals de hoge werkdruk. Zo’n situatie wordt gewoonlijk aangeduid als angstcultuur. Het bestuur heeft alle kans om het echte probleem aan te pakken, maar grijpt het bestuur die kans? Of krijgen we weer te maken met de zoveelste serie omtrekkende bewegingen?
Beste Joost,
Ik ben helemaal niet blij met een werkgroep die werkdruk gaat onderzoeken. Het is een schande dat het college en het management al drie jaar de werkdruk wegwuift als gezeur van een kleine groep. Overigens raak je van hard werken niet zo snel overbelast, het is het gebrek aan autonomie, het gebrek aan “inspraak” en de idioot directieve aansturing die mensen over de rand duwt. Wanneer ga je daar eens wat aan doen? Tijdens je verkiezingscampagne heb je je sterk afgezet tegen het college en iedereen die meeging met het college. Nu sta je hier zelf het beleid te verdedigen. Het beleid van het CvB met betrekking tot onderwijskwaliteit en aansturing van de organisatie is niet te verdedigen. DOE ER WAT AAN!
Zeker verdedig ik het beleid om teams zoveel mogelijk autonomie te geven. Nu het bestuur zegt hetzelfde te willen, zullen we het bestuur aan deze woorden houden. Overigens gaat de werkgroep niet de werkdruk onderzoeken. Dat die te hoog is , wordt door iedereen onderkend. De werkgroep zal met concrete voorstellen komen om de overbodige regels te schrappen, dus om de werkdruk daadwerkelijk te verlagen. Deze werkgroep is er mede gekomen door de druk die die de hogeschoolraad heeft uitgeoefend, mede door de vraagstelling bij het werkbelevingsonderzoek aan te scherpen.
@Joost en HSR: niet op de barricades, maar verworden tot klapvee. Goed zo, ik begrijp het lijfsbehoud, maar heb er weinig begrip voor.
Graag leg ik je (SH) persoonlijk uit hoe wij als hogeschoolraad te werk gaan. Ik ben ervan overtuigd dat je je mening dan zult bijstellen. Je kunt me bellen of mailen: 0628845843 joost.ansems@hu.nl
Beste Joost,
Ik denk dat er meer mensen dan alleen ik geïnteresseerd zijn hoe jij/jullie te werk gaan, dus misschien kun je via dit medium uitleg geven. Dank alvast daarvoor!
En mocht ik vervolgens inderdaad mijn mening bijstellen, dan kom ik je persoonlijk mijn welgemeend excuus maken.
Beste Joost, waarom moet één persoon (SH) persoonlijke uitleg van jou krijgen over de aanpak van de werkdruk door de HSR? Van de HSR mag je toch verwachten dat hij transparant handelt ten aanzien van problemen die het gehele personeel betreffen? Dus graag voor iedereen uitleg hoe de HSR het probleem van de hoge werkdruk daadwerkelijk aanpakt, wat de HSR tot nu toe heeft gedaan om te voorkomen dat werknemers er ziek van worden en eenmaal ziekgeworden via de achterdeur verdwijnen (met of zonder vaststellingsovereenkomst). Dus ajb geen omtrekkende bewegingen, maar heldere uitleg bij wat er feitelijk door de HSR is ondernomen op dit gebied.
Niet de HSR moet de werkdruk aanpakken, maar het bestuur en het management. Daarvoor oefent de HSR druk uit. Het zou naïef zijn hier op te schrijven hoe we dat doen.
Te hoge werkdruk is er al enige decennia op de HU en andere hogescholen. Een goed bestuur hoeft daar geen werkgroep voor te installeren, maar had al veel eerder maatregelen moeten nemen. Ook al is het lastig door de druk van de politiek vanuit Den Haag.
Diezelfde politiek verschuilt zich vaak achter onderzoeken, omdat ze zelf geen besluit durven nemen en zich liever voor veel geld indekken. Deze werkwijze wordt nu door het college van bestuur overgenomen.
Beste Joost en beste HSR,
Naiviteit is kenmerkend voor jullie – kijk wat er gebeurt is en nog gebeurt. Hulde!
Het is naïef om je ‘hoop’ te vestigen in ‘de werkgroep’ als middel voor het oplossen van problemen waarvan de oorzaken en de omvang niet benoemd mogen worden.
Onderzoek binnen de hu door de hu: altijd worden bakken commentaar en kritiek opgehaald. 1 procent is positief. Dat wordt dan uitvergroot, opgepoetst en breed uitgemeten. In het beste geval dan, want vaak hoor je er nooit meer wat van. Denk: werkbelevingsonderzoeken.
Inderdaad, Gieren. Je krijgt een déjà vu als je op blz 21 van het werkbelevingsonderzoek 2015 leest: “Ruim de helft (57%) ervaart vaak een hoge werkdruk en 41% denkt bij het wakker worden vaak meteen aan al het werk dat nog moet gebeuren. Een meerderheid (60%) heeft het gevoel dat het werk nooit af is. Samen met het gegeven dat de werkdruk gemiddeld hoger is dan bij andere organisaties (zie paragraaf 2.1), kan gesteld worden dat dit thema extra aandacht verdient. Een hoge ervaren werkdruk kan op termijn leiden tot een lager werkvermogen of zelfs verzuim. Het is daarom belangrijk de ervaren werkdruk te blijven monitoren en waar mogelijk te verminderen.”
Vergelijk dit met het werkbelevingsonderzoek van 6 jaar terug, uit 2009 waar staat dat medewerkers nog steeds aangeven een hoge werkdruk te ervaren, veel werk te hebben en hard te moeten werken. In dit rapport is nog aandacht voor de gevaren van werkstress, burn-out en uitval door ziekte. Komt het woord ‘burn-out’ in het rapport van 2015 nog voor?