Mochir Moboic (30) studeert Journalistiek aan de HU en schrijft columns voor Trajectum.
‘Wat doe je nu, Mochir?’ In Hoog Catharijne kwam ik Maxime tegen, een oud-klasgenoot uit het eerste jaar. ‘Ik heb net mijn minor afgerond en wil begin volgend studiejaar met mijn stage beginnen. En jij?’
‘Oh, ik ben aan het afstuderen. Goed dat je nog bezig bent, je bent er zo ook.’
Enerzijds gaf ze me een fijn gevoel. Ik was blij voor haar—ze staat op het punt haar carrière te beginnen. Toch voelde ik ook iets anders: een bal stress in mijn buik. En er klonk een stemmetje dat zei: daar had jij ook moeten zijn.
Even later zie ik Elise in de HideOut, een medestudent uit jaar twee, en inmiddels goede vriendin. Ik vertel haar wat er is gebeurd, en stiekem hoop ik op geruststelling. Ze merkt het wanneer ik iets probeer te vermijden. Met confronterende zachtheid zegt ze: ‘Je klinkt alsof er iets speelt.’
Daar kan ik niet omheen.
Ik schaam me soms, ook al weet ik dat ik hard mijn best heb gedaan, voelt het alsof ik tekortschiet. Ik moest eerst een land vinden, een stad, een huis en rust. Dat was mijn weg.
Ik weet dat ik niet de enige ben. Mijn medestudenten voeren allemaal hun stille strijd. Zij vinden sommige gesprekken ook moeilijk om te voeren. Over hun mentale gezondheid, conflicten met hun familie, hun financiële stress. Over ver weg wonen van hun dierbaren en het hardnekkige gevoel van eenzaamheid. Gedachten die zwaar drukken. En het voelt soms alsof al het succes en het plezier aan ons voorbijgaan.
Twijfel neemt het soms van me over. ‘Kan ik dit wel?’ ‘Hoe kijken anderen naar mij?’ Dan vertel ik mezelf opnieuw: ’Mijn pad mag anders lopen. Vertraging is niet falen, groei zit in erkennen wat ik voel. En probeer mezelf die zachtheid te geven die ik aan anderen veel gemakkelijker geef dan aan mezelf.
