Bart Lammer is docent aan de HU.
‘Jullie nemen zeker inmiddels allemaal wel een pen mee naar deze lessen, toch?’ vraag ik.
Een paar studenten kijken me lichtjes beschaamd aan. Ik geef hen een pen en zeg: ‘Je mag hem houden als je hem maar in je tas laat zitten voor de volgende keer.’
Het voordeel van schrijven op papier? Je gebruikt meer hersengebieden dan als je typt, het is goed voor de fijne motoriek en je schijnt het beter te onthouden. Bovendien popt er op papier geen berichtje op dat afleidt. Laptops en telefoons zijn dan ook niet nodig voor mijn opdrachten in deze lessen. Ouderwets? Misschien. Werkt het? Ja!
Om hun aandacht erbij te houden, wissel ik deze les weer veel af tussen vertellen, rollenspellen, opdrachtjes en filmpjes. En we houden een korte pauze waarin het heel stil is omdat iedereen even in zijn telefoon kruipt.
Ik vind het mooi ze bij een schriftelijk opdrachtje muisstil en geconcentreerd te zien schrijven. Ze leveren hun formulieren na de les bij me in, waardoor ik in de trein gelijk een beeld krijg van hun kennis en mening. Als ze maar meedoen, nadenken en proberen. Het is een vaardighedenles, dus het is doen-doen-doen.
‘Welke inzichten deed je tijdens deze les op?’, luidt mijn laatste vraag op het formulier. Ik hoop daarmee het leren voor henzelf zichtbaar te maken. En hun antwoorden zijn voedsel voor mijn lessen. Zo lees ik: ‘dat als je kritisch terugkijkt en het met elkaar overlegt, dat je dan een ander inzicht krijgt’, maar ook ‘dat reflecteren misschien wel nuttig is, maar ook erg saai om te doen.’
Het is leuk om hun schrijfsels door te nemen. Gemiddeld genomen zijn ze slordig, maar ik kan (bijna) alles lezen. De kantlijn is soms volgedroedeld, vermoedelijk terwijl ik aan het woord was. Helemaal goed. Lang leve pen en papier!
Bart Lammers is docent bij de opleiding Logistics Management en auteur van het boek ‘Zelf leer ik hier nog het meest.’
