Huib de Zeeuw is docent aan de opleiding Journalistiek en schrijft columns voor Trajectum.
Er moet me iets van het hart. Het loopt de spuigaten uit, merk ik. En dat geldt niet alleen voor mij. Ik hoor het ook van collega’s.
Het heeft te maken met een bepaald soort gedrag en met verwachtingen.
Voordat ik ter zake kom een belangrijke disclaimer: niet alle studenten maken zich hier schuldig aan. En goed om te weten: ik mag jullie heel graag. Met alle liefde actualiseer ik mijn lessen, geef ik uitgebreid feedback op jullie producties en neem ik toetsen met jullie door.
Alleen hoort daar wel iets tegenover te staan: aanwezig zijn in colleges, actief meedoen en je uiterste best doen voor het maken van toetsen en producties.
En daar schort het aan.
De opkomst in colleges is steeds lager. Met minimale inspanningen maximaal resultaat willen halen, dat is het type calculerende student. En een deel leert niet eens, merk ik tijdens de beoordeling van een toets. Zo schrijft een student onder zijn antwoorden: ‘ik kom er nu achter dat ik wel moet leren voor deze toets’.
Oh echt?
En wij mogen weer aan het werk voor herkansingsvragen.
Tegelijkertijd zijn de verwachtingen torenhoog. Elke docent worstelt zich dagelijks door een enorme hoeveelheid mails van studenten. Over inschrijvingen, informatie op Canvas,toetsen en herkansingen. Het houdt maar niet op.
Dit kan zo niet langer. Alleen al vanwege de werkdruk die we ervaren. We zijn geen administratieve medewerkers. Je betaalt collegegeld voor onderwijs en niet voor een service die 24 uur beschikbaar is.
Dus probeer het eerst zelf uit te zoeken, vraag je klasgenoten en voor inschrijvingen: ga langs bij STIP. En als je er echt niet uitkomt, dan kun je de SLB’er of docent mailen.
Ik moet ook eerlijk naar mijzelf kijken. Dit gedrag beloon ik door op elk moment van de dag mails en Teamsberichten te beantwoorden. Daar moet ik strenger in zijn.
Wellicht helpt een vast inloopspreekuur.
