Wie kent Bert-Jan Lagerwij van HU Amersfoort niet?

In onze serie (on)bekende gezichten aan de HU: Bert-Jan Lagerwij (63) werkt sinds 1988 aan de hogeschool.

Bert-Jan Lagerwij (63) werkt al sinds 1988 aan de hogeschool, bij de servicebalie. We spreken hem in onze serie (on)bekende gezichten aan de HU. Over studenten, vooroordelen en de HU van dertig jaar geleden.‘Stelen en geweld, het hoort er allemaal bij.’

Hoe ben je bij de HU terecht gekomen?
‘Via een uitzendbureau. Ik had daarvoor als barman gewerkt, maar voor de HU kiezen was de beste beslissing van mijn leven. Het moet niet  alleen om de cijfers draaien. Mijn twee zoons werken allebei in de profitsector. Die adrenaline, de stress om de omzet, dat vinden ze heerlijk. Ik niet. Ik ben een mensenmens.’

Waar kom je vandaan?
‘Ik ben opgegroeid in hartje Utrecht, met mijn drie broers. Een volkomen andere tijd. We kenden in de buurt drie mensen met een auto: de huisarts en twee zakenmannen. De hele dag speelden we op straat. Mijn vader werkte doordeweeks als monteur in Limburg. Op zondag had hij tijd voor ons en dan moest het gebeuren, die band tussen vader en zoon. We liepen richting kerk, maar in plaats daarvan  gingen we stiekem naar de bios, naar De dikke en de dunne kijken. Toen hij daarachter kwam, was hij kwaad natuurlijk. Mijn moeder was lief, ze probeerde hier en daar wat bij te verdienen. Als ik tegenwoordig die jongeren zie lopen in hun kapotte spijkerbroeken, denk ik: “Met één scheurtje mocht ik al niet naar buiten!” Later leerde ik mijn vriendin kennen, in een kroegje in Amsterdam. Ze komt uit Australië. We zijn al veertig jaar bij elkaar. Niet getrouwd hoor, nee joh, dat was een hele andere tijd. De jeugd werd klein gehouden: je mocht je haar niet lang laten groeien, geen kleren aan die je leuk vond. Het is logisch dat we ons daartegen gingen verzetten en een beetje wild werden.’

Was de HU anders, in de jaren tachtig?
‘Alles was anders. Ik moest in het begin dictaten maken, een soort stencilboeken. Dan zaten we hier alles te printen, met enorme machines. Die verkochten we aan de studenten en medewerkers. Dat was veel werk, we gingen de hele zomer door met afdrukken. Niks was uitbesteed, we deden alles zelf: Het onderhoud van de printers en het gebouw, de schoonmaak, de catering, de beveiliging. Toen er binnen het pand gesloopt moest worden, bestelde ik de container en nam de sloophamer ter hand. Nu kan dat niet meer en huren we alles in. Maar ik zeg altijd: “Pas op dat je het vak niet te zeer uitkleedt want een banketbakker wil ook niet alleen maar croissantjes bakken.”’

Hoe heb je het op de HU?
‘Ik ben een HU-man en ik ben dol op die jongelui. In het begin moest ik wennen aan brutaal gedrag, ik schrok ervan en werd weleens driftig. Maar ik heb geleerd om ermee om te gaan, ook door te kijken naar hoe mijn collega’s het deden. We zijn een afspiegeling van de maatschappij: Stelen en geweld, het hoort er allemaal bij. De coffeeshop zit om de hoek, ik ben niet blind voor wat er gebeurt. Maar samen maken we de sfeer, het gaat niet alleen om het draaien van lesjes. Ik loop een rondje, ga eens naast iemand zitten en vraag hoe het gaat. Nou, dan storten ze soms hun hart bij je uit, ik zal niet vertellen wat ik allemaal hoor. Het is belangrijk dat studenten zich hier veilig voelen. Soms is samenwerken niet gemakkelijk voor ze. Dan zeg ik: “Ná schooltijd mag jij naar je coffeeshop, jij Ajax kijken, jij bidden en jij naar de MC Donalds om tien kilo vlees te eten”. Maar híer zijn we een team. Als je dat niet wil, ga je maar naar de markt om in je eigen hutje bloemkolen te verkopen.” Wanneer ik ze daarna zie samenwerken, ondanks al hun vooroordelen: schitterend.’

Wat doe je in je vrije tijd?
‘Ik kan me niet lang op één ding concentreren, daar zullen ze tegenwoordig wel een naam voor hebben. Ik ga vier keer per jaar naar mijn huis in Kreta dat ik helemaal heb opgeknapt. Dat moet je niet opschrijven want dan vraagt iedereen meteen of ie langs mag komen, haha. Verder verzamel ik platen. Muziek uit de sixties en de seventies. Als ik die opzet lukt het me om even stil te zitten en een boek te lezen, over Mick Jagger bijvoorbeeld. Nee, ik ben geen fan, die adoratie past me niet. Ik ga wel eens naar een restaurant, De Onthaasting, gerund door mensen met Down. Zoals zij vol overgave en plezier hun werk doen, dat vind ik schitterend. Het had me ook leuk geleken om in de zorg te werken.’

 Wat is je droom?

‘I hope to die before I get old, zong the Who. Maar ja, dan ben je ineens 63, hè? In 2004 richtten we een stageleerbedrijf op. Soms had ik wel vijf stagiaires per blok en ik gaf ze uitdagende opdrachten. Ze moesten de schoonmaak efficiënter maken, het gebouw veiliger, noem maar op. Dat was veel werk, maar het is belangrijk dat de HU dat doet. Toen ik het ook voor de locaties in Utrecht moest gaan organiseren kwam de klad erin. Medewerkers zitten niet te springen om stagiaires. Maar we gaan het nu weer nieuw leven in blazen, ik ga mijn best ervoor doen. 

Over drie jaar stop ik ermee. Dan hoop ik zes maanden per jaar in Kreta te gaan wonen, misschien wel met een platenzaakje. Ik heb het goed gehad hier. Medewerkers realiseren zich niet altijd hoe goed de HU voor haar mensen zorgt. Elke maand op tijd je centjes, een dertiende maand, vakantiegeld, gratis koffie… Zo normaal is dat niet. Wees loyaal naar je werkgever, dat is belangrijk.’

Deel via...

Geef een reactie Let bij het reageren op onze spelregels.

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

 

1 reactie