Rond twaalf uur dinsdagmiddag demonstreerde de anti-abortusgroep TFP Student Action Europe opnieuw op het Utrecht Science Park, ter hoogte van tramhalte Heidelberglaan. Inclusief de bijbehorende tegendemonstratie.
De actie bleek vooral een herhaling van zetten, net zoals bij de eerdere demonstraties. In september stond de actiegroep er ook al en een jaar eerder ook. Het gaat telkens om een stuk of tien mannen in nette uniformen, rode sjerpen, grote vaandels, doedelzak en megafoons.
Maar ook dit keer duikt de tegenpartij op, veertig man sterk dit keer, met regenboogvlag, koebellen en megafoons: ‘Our bodies, our choice,’ roepen ze en overstemmen vakkundig hun tegenstanders. Een drietal vrouwen hebben hun buiken ontbloot met daarop de tekst ‘Baas in eigen buik’.
‘Ik ben samen met mijn vriendin meteen gekomen.’ Pro-abortusdemonstrant Pieter vertelt: ‘Ik woon hier vlakbij en hoorde het geluid van het protest. Eigenlijk is iedereen hier zo naartoe gekomen, je hoort het via-via, sommigen lopen erlangs en komen erbij staan. Er is ook niet echt één leider van onze groep of een speciale woordvoerder.’
Medelijden
Aan de andere kant staat Andreas uit Vlaanderen. ‘Not your body not your choice, roep ik inderdaad’, vertelt hij. ‘Want het is niet jouw keuze, maar Gods keuze. Nu roept iedereen dat een vrouw die verkracht is de vrucht mag laten weghalen. Maar laten we dan die verkrachting afschaffen, en niet de baby. Als we verkrachters hogere celstraffen geven, zakt het aantal verkrachte vrouwen naar nul. En kinderen die niet welkom zijn bij hun moeder, kunnen we liefdevol opvangen. Daarom moeten we goede adoptie ondersteunen. Elk kind heeft het recht geboren te worden.’
Daarna volgen nog een paar argumenten die niet aansluiten bij de huidige medische kennis. Hij stelt dat bij abortus de baarmoeder beschadigd raakt, vrouwen niet meer zwanger kunnen worden of borstkanker krijgen. ‘Bovendien krijgen de meeste vrouwen spijt’, stelt hij. ‘Hoe ik tegenover deze groep hier tegenover me sta? Ik bezie ze met medelijden. En ik weet dat de vrouwen die nu thuis zitten, onze moeders en zusters, ons steunen.’
Naar het bollendak
Om half twee dinsdagmiddag blikt politieman Chris tevreden terug. Hij schat het aantal aanwezigen in op honderd, waarvan de helft als publiek. ‘Het is gelukkig rustig verlopen. Dat is zeker prettig, gisteren moest de politie in Leiden nog ingrijpen bij een demo van dezelfde groep en tegenstanders. Deze demonstratie was van tevoren aangekondigd, waardoor we als politie al op de hoogte waren en op tijd aanwezig waren.’
Ach, echt te voorspellen is een demonstratie volgens hem nooit, er kunnen altijd raddraaiers tussen zitten. ‘Maar wij zetten ze bewust dicht bij elkaar neer, met deze kleine ruimte ertussen. Mooi toch?’
Hij heeft het over meebewegen met de demonstranten, je sympathie laten zien. En dat ze om kwart over drie bij het bollendak naast het Centraal Station staan. ‘Dan wordt het een stuk drukker en kan het weer heel anders zijn.’
‘Oké Chris, nu wel koffie?’ roept zijn collega die al bij de auto staat. En daarmee is ook deze demonstratie voorbij.
