Yara (22) studeert Journalistiek aan de HU. Ze schrijft columns voor Trajectum.
Terwijl ík de journalist ben, is mijn moeder de krantenverslinder. Van NRC en Correspondent tot LinkedIn. Regelmatig bespreekt ze die met mij.
Voor mijn moeder is dat opvoeden: je kinderen wereldkennis meegeven. En dus was het aan de eettafel: ‘Heb je gehoord dat Bokito ontsnapt is?’ of ‘Dit is waarom Wilders “minder minder minder” riep.’ En over waarom dat belachelijk was.
Geweldig vond ik het, zo mee te kletsen met de volwassenen. Ik suggereerde baanbrekende oplossingen, zoals dat er in de middenberm nog best plek was voor huizen voor vluchtelingen.
Toen ik het huis verliet om Journalistiek te gaan studeren, verviel haar tijd aan mijn eettafel. En dus ging ze over tot de mail. Zonder druk, maar met de hint: dit zou je moeten lezen. Eerlijk is eerlijk: het waren goede stukken. Het probleem was alleen dat ik er geen tijd voor had. En ook niet altijd zin.
Dus maakte ik vier jaar geleden een mapje aan: ‘Artikelen van mama’. Elke mail van mijn moeder werd daar automatisch in gesorteerd. Gewoon voor later. Later kwam nooit snel, maar de artikelen werden gelezen. Soms. Het systeem werkte perfect. En, minstens zo belangrijk, het bleef geheim. Totdat ze het ontdekte.
‘Jij sorteert mij al jaren weg in een mapje?’ vroeg ze, gepikeerd. Alsof ik haar persoonlijk had gearchiveerd. ‘Ja,’ zei ik. ‘Dat is efficiënt.’ Lullen als Brugman. ‘Een mapje,’ herhaalde ze. ‘En hoe heet dat dan?’ ‘Artikelen van mama,’ antwoordde ik, toch wat verlegen. Ze proestte het uit. Pfiew.
Ze was nieuwsgierig. Had ik dan ook submapjes? Deed mijn zus dit ook? Moest ze teleurgesteld of trots zijn? Ik was al lang blij dat ze niet boos was. En dat, zo bleek later, ze vrolijk artikelen bleef sturen.
Toen ik haar liet weten hier een column over te gaan schrijven, reageerde ze vilein: ‘Stuur hem maar door, dat gaat hij in het Yara-mapje.’ Auw.
