Huib de Zeeuw is docent aan de opleiding Journalistiek en schrijft columns voor Trajectum.
Elk jaar overkomt het mij weer. De drukte en de hectiek aan het eind van het studiejaar. Ik probeer mij erop in te stellen, maar toch laat ik mij telkens weer verrassen.
Je zou denken: de lessen zijn afgelopen dus het is lekker rustig. En wanneer je op de hogeschool rondloopt, lijkt dat ook het geval. Veel lokalen staan leeg en de docentenruimte is uitgestorven.
Maar schijn bedriegt. Het is de grote hoeveelheid aan verschillende taken die soms wat chaos en stress opleveren.
Allereerst de afstudeerassessments. Beoordelen of de student klaar is voor de arbeidsmarkt: Dat is één van de belangrijkste verantwoordelijkheden die je hebt als docent.
Voor je gevoel kom je altijd tijd tekort in het kritisch lezen van het portfolio, het onderzoek, het formuleren van de vragen, het overleg met de mede-assessor en de zorgvuldige weergave van het criteriumgerichte interview. Oftewel: veel collega’s doen dit deels in eigen tijd.
Dan de stagebezoeken en beoordelingen. Afgelopen weken bezocht ik mijn studenten op de redacties van Linda, AT5, EW en binnenkort ga ik nog langs bij het Parool. Het contact met de opleiding is in die vijf maanden een stuk minder; des te belangrijker vind ik het als begeleider om aan het begin en het einde van de stage langs te komen. En het is een mooi kijkje in de keuken.
Heel nuttig voor een andere belangrijke taak: het ontwikkelen van nieuw onderwijs voor jaar 1. Daar heb ik mij ook op gestort en aan het eind zit altijd het meeste werk. Gelukkig zijn collega’s en studenten – aan wie wij het hebben voorgelegd – heel enthousiast.
Last but not least: de beoordelingen. Toetsen, literatuurverslagen, kalibreren met collega’s. En vanaf volgende week herkansingen die nog voor de zomervakantie moeten worden nagekeken.
Dus als je komende twee weken wat gestreste docenten ziet rondrennen, dan begrijp je waardoor dat komt.
