Mochir Moboic (30) studeert Journalistiek aan de HU en schrijft columns voor Trajectum.
Ik had me voorgenomen vooral te genieten van mijn zomervakantie. Reizen, festivals, nieuwe mensen ontmoeten en vooral even nergens aan denken.
Totdat ik een mail kreeg van de gemeente Amsterdam.
Een paar maanden eerder had ik een idee gepitcht, een ode aan muzikanten die in Amsterdam en Diemen zijn opgegroeid. Ik wilde hun teksten een plek geven in de stad. Zang, rap en poëzie die je niet alleen hoort, maar ineens tegenkomt op straat. Van Sophie Straat tot Lange Frans en Baas B, SBMG en Johnny Jordaan.
Na mijn pitch bleef het stil. Lang stil. Dus ik dacht: ze zijn me vergeten. Of erger: ze vonden het gewoon een slecht idee.
Maar nee. Ze wilden erover praten.
Zo zat ik ineens op het gemeentehuis tegenover twee beleidsadviseurs Kunst en Cultuur. Mijn idee, dat tot dan toe vooral in mijn hoofd bestond, lag ineens op tafel.
Het gesprek was vooral een wake-upcall. Want een leuk idee is één ding. Het uitvoeren is iets heel anders. Vergunningen. Begrotingen. Fondsen. Auteursrechten. Regelgeving. Woningcorporaties. Publieke opinie. Mijn creatieve project bleek opeens een soort hindernisbaan.
Ik moest denken aan mijn medestudenten op de kunstacademie en filmschool. Die worden opgeleid om iets nieuws te bedenken, zichzelf uit te drukken en de samenleving iets mee te geven. Maar wat gebeurt er als die ideeën de school uit komen? Dan begint het echte werk. En soms lijkt het alsof creativiteit eerst door tien loketten moet voordat het mensen mag bereiken. Misschien is dat onvermijdelijk. Kunst in de openbare ruimte vraagt nu eenmaal om verantwoordelijkheid. Maar laten we oppassen dat we kunst geen luxeproduct maken.
Een stad hoeft niet alleen goed geregeld te zijn. Ze mag ook een beetje leven. Ik ga met mijn project verder. Ik klad zelf wel wat tegen de muur, op de campus.
