Overgewaaid vanuit de noordelijke berggebieden van Italië is Dani Bergamo (27, he/she/they) een opvallende, artistieke verschijning op de campus. Met zijn weergaloze kunde om zijn eigen ‘stijlsymphonie’ te creëren, geeft hij op dagelijkse basis een afspiegeling van hemzelf. Niet altijd was het makkelijk, maar juist die weg hiernaartoe maakt hem bijna volledig bestand tegen kritiek van buitenaf. ‘Het is je ziel die je naar buiten haalt. Dat houd je overeind.’
Wat heb je aan?
‘Mijn eerste outfit is een botsing tussen hedendaagse country-stijl en bruikbaar chic. De aardse groene tint accentueer ik met mijn bruine laarzen en de edgy riem. De gele vlek van mijn sjaal maakt de outfit speelser en geeft een toegankelijke energie aan het ensemble.
Mijn tweede outfit is een eerbetoon aan Amsterdam Pride, ontworpen met een oog voor body positivity en rauwe zelfexpressie. Het Pride T-shirt is gecropt en de kraag is breder uitgesneden. Hierdoor zie je een deel van mijn torso, als knipoog naar de underground scene. De combinatie van ‘trash-chic’ met de hyperverfijnde rok maakt het een rebelse symfonie.’
Je komt uit Noord-Italië: hoe verschilt dat met hier?
‘Je zit daar niet in Milaan dus de mensen zijn vrij conservatief. Hier in Nederland lijkt het veel minder uit te maken wat je aanhebt, mensen kleding zich hoe ze willen. Je ziet hier totale black-out gothics tot een blauwe tinky winky stijl of iemand met roze haar. Dat is in kleine dorpen in Noord-Italië ondenkbaar.
Het was daar zo erg dat ik niet alleen over straat durfde. Dit jaar nog liep ik met vrienden over straat toen we een lief hondje tegenkwamen. Ik reikte uit om het te aaien, waarna de vrouw het beest wegtrok met de woorden, ‘nee jij mag hem niet aaien’. Mijn vrienden die ook voorovergebogen zaten, liet ze wel toe. Zo hard zijn ze daar.’
Hoe ben je dan uit je schulp gekropen?
‘Mijn familie was ook nog sterk-religieus: Jehova’s getuigen om precies te zijn. Daarbij kwam dat ik op vroege leeftijd al wist dat ik gay was. Op mijn achtste had ik mijn eerste zoen met een man, dat zegt wel wat, haha. Voor mijn ouders was het een shock.
Mijn vader was altijd al iets meer accepterend, dus legde zich er sneller bij neer. Inmiddels volgt hij me ook op Instagram, waar ik ook wat blote, meer slutty dingen plaats. En dat liket hij gewoon.
Mijn moeder heeft zes maanden niet tegen me gepraat, daarna heeft ze zelf contact opgezocht. Dit was drie jaar geleden. Daarna realiseerde ze zich ‘hij was altijd al zo, maar het komt er nu pas uit’. Ik was nog steeds dezelfde jongen die met hen is opgegroeid, enkel voor het oog iets anders. Afgelopen zomer heb ik ze weer opgezocht in Italië. Alles is goed tussen ons, maar ik hoef er zeker niet meer te wonen.
Hoe ervaar je dat, die anderen die iets van je vinden?
‘Ik zeg altijd: ik kies ervoor om een queer-persoon te zijn, dus ik kies er ook voor om te vechten. Het is ook niet zo dat ik woede voel voor de mensen die iets van mij of mijn outfits vinden. Ik vind het juist goed dat mensen een mening hebben, want ik wil die zelf ook hebben. Het delen en ontvangen van meningen is iets waar iemand vrij in moet zijn.’
‘Dat dat gevecht soms zwaar is, ervaar ik ook. Sommige dagen kleed ik me iets minder expressief, als ik moe ben en weinig ruimte heb om allerlei meningen te incasseren. Maar ik voel me vaak comfortabeler in kleding die mijn taal spreekt dan dat ik me aanpas aan de meute.’
Hoe word je comfortabel met ‘anders’ zijn?
‘Bij mij was dit op het moment dat ik me realiseerde dat dit mijn manier is om mijn binnenwereld naar buiten te brengen. Het is comfortabel omdat het laat zien wie ik ben. Ik hou van mezelf en ik wil het beste leven voor mij leiden, zonder me voor anderen te hoeven aanpassen.’
‘Stel je past je tegen je zin aan, dan ga je straks horizontaal het huis uit en heb je niet geleefd voor anderen, want die geven niet om wie je echt bent. Maar ook niet voor jezelf, want je hebt ook niet voor jezelf geleefd. Daarom kleed ik me zoals mezelf, zoals ik dat wil.’
Is dat dan ook iets wat je kunt aflezen aan anderen, wie ze zijn?
‘Zeker, iets over de persoon zelf of over hoe ze zich die dag voelen.’
Als ik naar jouw schoenen kijk, dan kan ik je vertellen waarom dit bij je past. Het zijn sportieve schoenen, dus je bent een sportief persoon die gaat voor comfort. De blauwe kleur staat voor betrouwbaarheid en kalmte, maar het kan ook een keuze zijn om het te laten matchen met je blauwe ogen. De gele touch in de schoen wijst op optimisme, energie, en creativiteit.’
En hoe vind je de kleding die bij jou past?
‘Het grootste deel van mijn kleding vind ik in tweedehandswinkels. ‘Rescue the dress that’s calling me’, zo voelt het voor mij. Ik raak de stoffen aan, loop rond, en laat de kleren mij uitkiezen. Soms denk ik dat de energie van de vorige eigenaar in het kledingstuk is blijven hangen. Alsof er een verhaal aan vastzit wat jij verder mag gaan vertellen.’
Heb jij een bold standpunt over kleding?
‘Of het een hot-take is, ligt aan de mensen die dit lezen, maar ik zou zeggen: de manier van kleden hoeft niet te vertellen wat je gender is. Juist door met die beperking naar kleding te kijken zie je niet wat daarbuiten zit.
