Ik zag de trots in de ogen van de studenten: 'Wow, dit hebben we maar mooi gedaan.'
Blijkbaar is het mij tijdens het college niet gelukt om de aantrekkingskracht van Trump te duiden.
‘Dit vind ik veel interessanter dan ik dacht’, zegt ze terwijl haar ogen oplichten.
Ook al staat de huidige generatie studenten bekend om hun openheid, ze ziet veel schaamte.
Je wilt je niet telkens verdedigen. En dat gaat hopelijk snel veranderen.
Een beetje plagen, de interactie zoeken met studenten. Heerlijk vind ik dat.
In krankzinnig volle herkansingsweken daalt het besef in: deze tip hebben studenten nodig.
Ik merk in gesprekken met collega’s dat iedereen meer tijd nodig heeft.
Maar met die betrokkenheid van studenten is het op onze hogeschool wel treurig gestel
Echt luisteren naar de ander, laten we daar mee beginnen.
De op één na grootste verkiezingen komen eraan. Wie weet waar die zijn? (Nee, niet in de VS)
Wat moet je hiermee als docent?
