Het uur van de wolf

Een column zonder kop of staart, daar lig ik dus wakker van.

– Column van Remko van Broekhoven, nu ook online, oorspronkelijk verschenen in magazine 2, 2013-2014

Ik ben twee totaal verschillende mensen. De Remko-met-daglicht, en zijn tweelingbroer die in duisternis leeft. Ben ik eenmaal opgestaan, dan zit ik vol energie en kijk ik positief tegen leven en mensheid aan. Word ik middenin de nacht wakker – wat helaas geregeld gebeurt – dan stort mijn vliegtuig neer, eindigt m’n les in anarchie en beschouw ik mezelf als minkukel eerste klas.

Het heet het uur van de wolf, dat moment dat je liever zou slapen maar badend in het zweet wakker wordt, en blijft. Die wolf ken ik maar al te goed. Sinds kort heeft ook mijn dochtertje het soms over een zwarte wolf die zich in haar slaapkamer bevindt. Het is bovendien een papa-wolf, zegt ze. Geen wonder: hij komt voor mij. Al ben ik hem liever kwijt dan rijk.

Waarom slaapt de een als een roos, heeft de ander nachtmerries en lig ik uren wakker met donkerte in mijn hoofd? Zijn het de zorgen van overdag die niet onder ogen worden gezien en ’s nachts des te heviger terugkeren? Soms wel, en dan houd ik mezelf vanuit mijn bed voor dat morgen, wanneer ik na een korte slaap opnieuw ontwaak, alles anders en beter wordt. Zo werkt het natuurlijk niet, maar vertel dat maar eens aan wie zich in één ruimte met een roofdier waant.

Bieden die inktzwarte gedachten je zicht op de werkelijkheid, lang niet zo rooskleurig als je overdag inschat? Of zijn het hersenspinsels en zie je het eenmaal doorwaakt helderder in? Ik weet het zelfs niet nu ik deze column tik in de uren vóór het slapengaan.

Wat ik mezelf wél voorhoud, is dat sommige dingen die ik ooit om drie uur ‘s nachts angstaanjagend vond – rijles nemen, naar Argentinië reizen, een videoclip maken met Def P. – nu tot mijn mooiste herinneringen behoren. Daartegenover staat dat de lessen die de wolf me leerde, me in andere gevallen tot voorzichtigheid of meer menselijkheid hebben gebracht. Nu maar hopen dat deze laatste alinea Trajectum haalt. Want een column zonder kop of staart, daar lig ik dus wakker van.

Noot van de redactie:

Rectificatie: In de vorige column van Remko van Broekhoven is in de papieren versie de laatste alinea weggevallen. Online staat de complete column.

Volg ons op Instagram
Reageer!
Reageer!
Deel via...
 

1 reactie

Het is niet meer mogelijk om te reageren

  1. Leuke column, al vliegen de metaforen wat al te uitbundig in het rond. Herkenbaar ook.
    Ironisch is het naschrift van de redactie: de man die wakker ligt van een column zonder staart, wordt onvolledig afgedrukt. Troost: voor iets wat al gebeurd is, hoef je niet meer bang te zijn. Toch?