Soms vraag je je af hoe het mogelijk is dat mensen geadoreerd kunnen blijven worden, terwijl ze afschuwelijke dingen hebben gedaan. In hoeverre kan je mensen vergeven? Badr Hari, de Marokkaans-Nederlandse kickboxer bijvoorbeeld. In een serie tv-uitzendingen laat Jelle Brandt Corstius zien dat veel Russen terugverlangen naar de tijd van Stalin, wiens dictatoriale regime miljoenen mensen het leven kostte. De weduwe Rost van Tonningen kwam in Zomergasten nog even aan het woord, die Hitler de hemel in prees.
Op een wat kleinere schaal zijn het directeuren die er soms een potje van maken en toch met huizenhoge bonussen vertrekken, of een andere topbaan krijgen. Vraag je oud-medewerkers, dan weten die nog wel de goede kanten van zo’n persoon te belichten. Lance Armstrong stopt eindelijk met ontkennen dat hij doping heeft gebruikt, wat hij dus wel heeft gedaan onder medische begeleiding. Nu lees je dat hij het wielrennen professioneler heeft gemaakt en dat hij als eerste sport gekoppeld heeft aan goede doelen. In vijftien jaar heeft zijn stichting bijna een half miljard dollar opgehaald voor de strijd tegen kanker.
Tsja, dat heeft hij dan toch maar mooi gedaan. Dat hij daarvoor de media en de dopingartsen jarenlang om de tuin heeft weten te leiden, nemen we op de koop toe.
Haha, mooi rijtje tags zo, Henk: “HU, Dutroux, Stalin, Hitler…”
Van Dutroux heb ik maar Badr Hari gemaakt, want die ex-vrouw van Dutroux vond ik toch echt te erg.
Ik vind het alleen al knap als je de tour volhoud, dan ben je voor mij al een winnaar. Maar als je een ziekte zoals kanker overwonnen hebt, en dan onder invloed van doping een tour probeerd te wiinnen dan speel je met jezelf. Maar ja Amerkanen die niet te vertrouwen zijn in de sport zijn er te veel jammer hoor dat je je mee liet sleepen door andere losers. LOSER DIE JE BENT. ik hoop voor je vrouw dat je tegen haar ook eerlijk bent anders ziekte het er somber voor je uit. Groetjes Kenneth
Kenneth, nu zijn we ruim een week verder en je ziet wat er allemaal is losgewoeld.