Mochir Moboic (30) studeert Journalistiek aan de HU en schrijft columns voor Trajectum.
Eindelijk ben ik zover. Mijn verhaal is af, mijn concept staat en na een jaar heb ik een illustrator gevonden die mijn visie begrijpt. Een jaar geleden begon ik, tijdens mijn minor, met het schrijven van een kinderboek.
Tijdens het schrijven van Benji’s Travel merkte ik dat ik constant aan het onderhandelen was met mezelf. Het verhaal leek simpel: een donkere jongen uit Amsterdam die de wereld rondreist. Mijn boek zou gaan over Benji’s vriendschap met een jongen genaamd Hiroshi. Samen vinden ze, met moed en nieuwsgierigheid, hun weg naar een verborgen tuin. Als concept voelde het goed.
Tot de twijfels binnenkwamen. Moest ik het toegankelijker maken voor een breder publiek? Werd dit als ‘te niche’ gezien? Was mijn taalgebruik te ‘urban’?
Het voelde soms oneerlijk. Waar anderen gewoon een verhaal schreven (nog steeds bizar moeilijk, maar dat terzijde), voelde het voor mij als maker van kleur alsof ik voortdurend moest balanceren. Ik wilde dat mensen mijn boek gaaf vinden, maar ook schrijven wat ik zelf mooi vond. Tegelijk voelde ik de druk om recht te doen aan mijn eigen gemeenschap. Om trouw aan onze ervaringen te blijven.
Die spanning werd voelbaar in de kleinste keuzes. Ik betrapte mezelf erop dat ik de huidskleur van Benji’s vader wilde aanpassen. Alsof het anders automatisch een ‘donker kinderboek’ zou worden, simpelweg omdat niet één van de hoofdfiguren wit was.
Tot ik op een avond bijna de tekst in de papierbak wilde gooien en mezelf nog één keer de vraag stelde: ‘voor wie doe ik dit eigenlijk?’
Het antwoord was confronterend, maar ook bevrijdend. Ik had zelf als jochie van acht een boek willen lezen over een jongen zoals ik, die gewoon op avontuur ging en de wereld mocht ontdekken. Dus doe ik dit voor kinderen die zichzelf niet altijd terugzien. Om ze gerust te stellen met een simpele boodschap: je hoeft je niet aan te passen om mee te doen.
