Yara (22) studeerde Journalistiek aan de HU en is nu afgestudeerd. Ze schrijft columns voor Trajectum.
Vandaag deed ik voor het eerst boodschappen voor de lunchtrommel van mijn eerste ‘grote-mensen-baan’.
Zo zie ik dat dan tenminste.
Het is na mijn afstuderen allemaal heel snel gegaan. LinkedIn-post – reacties – sollicitaties – twee nieuwe banen – na het weekend starten.
Geweldig, maar ook zo snel dat ik nog niet had kunnen nadenken over wat een normale lunch is in een kantoor.
En dus sta ik voor het broodschap te druilen in de Dirk.
Mijn enige twee referentiekaders zijn mijn stage, waar een kantine was. En de serie Toren C, waarvan ik besluit dat het niet mijn streven moet zijn. En ook daar was een kantine.
Ik denk sowieso te veel na. Over de lunch die ik meeneem, maar ook over alle andere stappen die horen bij een 9-5. De kleding, de stickers op je laptop, de tijd om te arriveren. Ik ben bang dat als ik iets tegen de norm in doe, mijn nieuwe collega’s zullen zien dat ik hier helemaal niet hoor. Want zo voelt het. Dat ik er niet hoor.
Imposter syndrome, noemt de jeugd het tegenwoordig. Maar de Van Dale noemt het het oplichterssyndroom, al vind ik dat groffer klinken. Zelfs Wikipedia kent het woord en beweert dat het al sinds 1978 bestaat. Schijnbaar stonden ze toen ook al te druilen voor de schappen.
‘Niet in staat zijn je prestaties te internaliseren’ is de betekenis. Jezus. Dat klinkt ook grof en ik herken me er ook niet helemaal in.
Op LinkedIn verkondig ik trots mijn presentaties, en bij familie-etentjes hoop ik stiekem dat iemand vraagt waar ik mee bezig ben.
Het probleem begint wanneer ik met andere journalisten praat. Geen idee wat zij normaal vinden. Hoe je daar tussen past.
Voor het schap met crackers en koekjes besluit ik dat ik me aanstel. Ik doe te moeilijk. Bovendien is fake-it-till-you-make-it ook een spreuk van mijn generatie, en daar ben ik nou juist goed in.
En dus concludeer ik: een Snelle Jelle, krentenbollen met kaas, een appel, maiswafels en een flesje water. Vooruit.
