Huib de Zeeuw is docent aan de opleiding Journalistiek en schrijft columns voor Trajectum.
Midden in mijn introductiepraatje gaat de deur open. ‘Sorry, ik kon het lokaal niet vinden’. Met een blos op haar wangen kijkt de student mij verwachtingsvol aan. Achter haar staan nog twee klasgenoten.
Het nieuwe studiejaar is begonnen en als docent laat je gelijk een indruk achter. Volg je de regels: te laat komen, is wachten tot de pauze? Of ben je tijdens de eerste les coulant en laat je ze binnen? Ik kies voor de tweede optie met de opmerking dat ze in het vervolg moeten kloppen.
Ook ik verdwaal nog regelmatig op één van de HU-locaties en kan mij daardoor goed inleven in een eerstejaarsstudent.
In deze cursus Journalistiek in Perspectief ga jij je eigen referentiekader onderzoeken, houd ik mijn studenten voor. ‘Waarom is dit belangrijk voor de studie?’
‘Dan kan je open vragen stellen’, zegt de een.
‘Je kan je daardoor inleven in een ander’.
Dat ook, maar het begint bij het onderzoek naar je eigen achtergrond. Hoe je bent gevormd door je ouders, vrienden en de media die je volgt.
Om elkaar beter te leren kennen doen we een variatie op het spel: Over de streep. ‘Ga staan je als je in een stad bent opgegroeid?’ Van de dertig studenten gaat de ongeveer de helft staan.
‘Ga staan als je meer dan drie talen spreekt?’ Ongeveer een derde komt overeind. Naast Engels, Frans en Duits hoor ik ook Papiamento, Farsi, Albanees en Xhosa.
Bij de vraag of je in de afgelopen dertig dagen hebt gehuild, zie ik eerst een aantal vrouwelijke studenten opstaan. Daarna volgen een paar mannen. De lachende opmerkingen om hen heen lijken ze niet zoveel te doen. ‘Heel goed, je hoeft je hiervoor niet te schamen’, zeg ik tegen ze.
Het spel biedt een interessante blik op de achtergrond van de studenten en op de dynamiek in de klas. En dat wilde ik de telaatkomers niet ontzeggen.
