Mijn huisgenoot heeft een slang

Doodse minuten volgen, waarin Maarten steeds wanhopiger en met bonkend hart door het zand in het terrarium spit.

Foto: Kees Rutten

Mijn huisgenoot heeft een slang gekocht. Naast zijn bed staat een gammel terrarium, deels afgeplakt met ducttape, ‘zodat het wat rustiger is voor haar’. De reacties van de huisgenoten verschillen.

‘Ik wil een haakneusslang. Mag dat?’ vraagt Maarten (22) een paar maanden geleden tijdens het avondeten. Wij lachen; ‘een slang, dat meen je niet’. Maar na uren youtuben en een fervente zoektocht op Marktplaats blijkt Maarten nog steeds enthousiast. Wij laten het maar gebeuren.

‘Is hij giftig?’ vraagt Fleur met een dun stemmetje. Ja, een beetje, antwoordt Maarten, wanneer de slang is aangekomen. ‘Als een grote wespensteek, maar mocht je allergisch zijn moet je wel naar het ziekenhuis.’ Fleur slikt. Dat wordt nog wat. Het is een gladde, bruine slang met de diameter van een bierdopje en ongeveer een armlengte lang. De heterodon nasicus kan twintig jaar worden en ‘graaft de hele dag tunneltjes,’ aldus Maarten.

Wij mogen stemmen hoe ze gaat heten. Dat wordt tot Maartens spijt niet al te serieus genomen. ‘Salazaar glibberaar’, ‘Bruce Sllissis’, ‘Draco Malfoy’ en ‘Berend Beenloos’ staan onder de Pollie-opties. Mijn persoonlijk favoriet is Shakira. Shakira de Slang, wauw! Opeens is het wel een cool beestje. Maar nee, Maarten beslist, en het wordt Jackie.

Laatst was de slang kwijt. Hij vist de plantenbak uit het terrarium om het reptiel te zoeken. Doodse minuten volgen, waarin Maarten steeds wanhopiger en met bonkend hart door het zand in het terrarium spit. Waar is dat beest?! En hoe ga ik uitleggen aan mijn huisgenoten dat ik de slang in week drie al kwijt ben?

Tot zijn grootse opluchting vindt hij Jackie terug. Ze zit in de plantenbak op zijn bed, tussen het groen verscholen. Ze knipoogt en Maarten kan een glimlach niet onderdrukken. Die Jackie toch.

De slang eet dode babymuisjes. Die liggen in de vriezer, in een zwart Tupperwarebakje. Toen we vorige week Poké Bowl aten was er sushirijst over. Op zoek naar een bakje om de restjes in te doen vonden we een zwart exemplaar, en ja hoor: een dag later kwamen we erachter dat we ons eten in het dodemuizenbakje hadden bewaard.

Wat me lichte zorgen baart, is de babyhamster van Fleur. Deze krijgt ze binnenkort en het naakte mormel lijkt op dit moment sprekend op de dode babymuisjes. Nu maar hopen dat dat goed gaat.

Ook interessant: Hoe overleef je de lockdown? Door te lezen!

Volg ons op Instagram
Reageer!
Reageer!
Deel via...

Geef een reactie Let bij het reageren op onze spelregels.

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *