Mochir Moboic (30) studeert Journalistiek aan de HU en schrijft columns voor Trajectum.
Eindelijk zou het gebeuren: in mijn tweede jaar had mijn slb’er Mustapha een rondleiding geregeld. Onze klas mocht naar de redactie van EenVandaag en BNNVARA. We mochten er gaan praten met stagiaires, journalisten en de eindredacteurs. Het was een interessante ervaring…
‘Hoe vond je het?’, vroeg mijn studieloopbaanbegeleider in de sprinter terug. ‘Het was leuk, ik heb veel geleerd vandaag’, begon ik. ‘Maar het was wel… nou ja, hoe zeg ik dit…’ Ik zag een grijns verschijnen op zijn gezicht, alsof hij al wist wat er zou komen. ‘Het is er niet zo divers als je had verwacht?’ vulde hij in. Aarzelend zuchtte ik een ‘ja’.
Redacties zijn overwegend wit en dat stoort me niet. Het weerspiegelt simpelweg de werkelijkheid in Nederland. Wat me wel opvalt, is hoe onze verhalen verteld worden. Wij mensen van kleur zijn zichtbaarder dan ooit, maar komen niet tot leven in het nieuws. Er wordt gesproken over de gemeenschap, dat wel. Maar zelden vanuit ons: onze complexiteit, ambities en onze gewone wereld.
Soms proberen nieuwe speciale omroepen dit gat te vullen, maar hun bestaan voelt nogal onzeker. Alsof die eerst moeten bewijzen dat ze journalistiek zijn, voordat ze überhaupt journalisten mogen wezen.
Ik voelde me heel onzeker in het begin. Ik was niet de norm, in klaslokalen waar niemand op mij leek of soortgelijke ervaringen als ik had. Misschien is dit ook waarom veel mensen om mij heen hun informatie vooral halen bij alternatieve media, gemaakt door mensen die de samenleving ervaren zoals wij. Dat past niet altijd binnen de journalistieke kaders, maar het begint wel altijd bij wat wij zelf meemaken.
Mensen mijden journalistiek niet omdat ze het niet snappen, maar omdat ze zich er niet in herkennen. Die dag in Hilversum begreep ik iets. Dat de kracht van journalistiek niet alleen in de verhalen zit, maar in wie de kans krijgt om ze te vertellen.
