In de rubriek ‘Van de redactie’ geven redacteuren van Trajectum wekelijks commentaar op een actuele gebeurtenis.
Gerard Rutten
De HU heeft de twijfelachtige eer om dit jaar de Rotte Appel-award in de maag gesplitst te krijgen. Het college van bestuur zou slecht omgaan met de medezeggenschap. Collegevoorzitter Jan Bogerd ontving in juni de oorkonde van de medezeggenschapsclubs SOM (hogescholen) en LOF (universiteiten). Hij had ‘m zien aankomen: college en Hogeschoolraad (HSR) lagen immers een tijdlang in de clinch over de begroting 2016.
Is het terecht dat de oorkonde aan de muur prijkt van het bestuur van de hogeschool? Niet per se. Met evenveel recht kun je zeggen dat het juist de studenten zijn die er een potje van maken. Eens per jaar mogen zij stemmen voor de fel bevochten medezeggenschapsraden – en blijven zij massaal weg. Ondanks Maagdenhuisbezettingen en een luide roep om meer democratisering, blijft de opkomst bij hogescholen – uitzonderingen daargelaten – vaak tot ver onder de tien procent.
De Rotte Appel kan net zo goed collectief worden uitgereikt aan de meerderheid van de studenten.
We kunnen ons sowieso afvragen of deze prijs we echt bij de HU hoort. Zo slecht gaat het allemaal niet. Dat zoveel studenten hun kans(en enige kans) op invloed via stemmen laten liggen dat is zonde en niet te begrijpen. Helaas zien we het ook landelijk gebeuren, steeds minder mensen stemmen. Maar klagen wel. Zoals de slogan tijdens de verkiezinen al zei: ‘Niet stemmen is niet zeiken’. Overigens is het gevolg van niet stemmen nog groter. Er wordt openlijk getwijfeld over hoe repesentatief de medezeggenschap is, als niemand op je stemt wat is dan je democratische verantwoording nog? Juist deze wordt langzaam aan flinter dun….