Vandaag is bekend geworden dat Wim Kuus is overleden. Hij was sinds korte tijd ziek.
Kuus werkte bijna dertig jaar aan de HU. Hij had verschillende functies en functiebenamingen, maar hij was voornamelijk directeur van ondersteunende diensten. Sinds 2011 was hij directeur Dienst Bedrijfsvoering.
Het college van bestuur noemt Kuus ‘een markante en sympathieke collega: met zijn warme persoonlijkheid en positieve uitstraling, uitgebreide kennis en ervaring was Wim een vertrouwd baken in de HU-gemeenschap. Wij koesteren de vele goede herinneringen en ervaringen die we aan Wim hebben te danken.’
De familie neemt in besloten kring afscheid van hem. Kort daarna komt er een bijeenkomst aan de HU om afscheid te nemen en samen stil te staan bij zijn overlijden.
Wat een schokkend bericht. Een ongelofelijk verlies. Niet alleen voor zijn familie, maar ook voor de HU!
Wat een droevig bericht. Ik wens zijn familie, vrienden en collega’s veel sterkte toe om dit verlies te dragen.
Rust zacht en vrij, Wim.
Sterkte aan familie, vrienden en collega’s.
Woorden schieten te kort. Rust zacht Wim. Ik wens familie en collega’s heel veel sterkte.
Wim was een warm mens, met hart voor studenten en collega’s van de hele hogeschool. Nooit te beroerd om er nog een klus bij te nemen, met hoge loyaliteit naar ‘zijn’ mensen (of die nou boven of onder hem in de hiërarchie stonden) en een workaholic van de oude stempel.
Waar naast zijn werk, zijn ogen echt van gingen glimmen, was wanneer hij over de ‘vorderingen’ van zijn zoons (zijn grote trots) of dierbare oude bekenden (van binnen en buiten de instelling) kon vertellen.
Herinneringen genoeg om te koesteren en met een glimlach aan terug te denken. Ik hoop dat veel van ons hem als zodanig zullen herinneren. Wim was een echte Hugenoot in hart en nieren die door veel van ons erg gemist zal worden. So long, Wim!
En zo is het, Joost!
Absoluut!
Ik ga hem vreselijk missen!
Wim Kuus was ooit invaller op College Blaucapel als wiskundedocent. Dat moet aan het begin van zijn carriere zijn geweest. Ik was een ramp in wiskunde, maar hij was de enige leraar in mijn tijdperk van het voortgezet onderwijs die een klein wonder liet voltrekken: ik snapte wiskunde! Wat droef dat ik nu, na een loopbaan van ongeveer twintig jaar, weer als kersvers hogeschoolstudent (Frans) meteen dit bericht over hem moet lezen. Maar, wat leuk dat hij kennelijk in sommige zaken nooit veranderd was.
Wat fijn om de laatste 2 weken van zijn leven deel heb mogen maken van zijn zoons en warme familie
Het is onwerkelijk dat de man die ik als collega leerde kennen en later mijn echtgenoot en vader van twee toppers van zonen werd, er niet meer is.
Ondanks dat Wim en ik al geruime tijd geen HUwelijk (woord bedacht door Jaap Sunderman) meer hebben, waren we nog wèl collega’s en hadden we respect voor elkaar.
De leegte die Wim achter laat is groot.
Samen met onze zoons zal ik dit moet accepteren. ?
Wat ontzettend mooi gezegd, Ingrid. Sterkte samen.
Wat verdrietig. Zeer goede herinneringen aan Wim bij de oprichting van het studiekeuzecentrum. Sterkte voor de familie
Wim was jarenlang een klasgenoot op College Blaucapel. Toen we daarna allebei natuurkunde gingen studeren hebben we veel met elkaar opgetrokken en ook een geruime tijd aan hetzelfde afstudeeronderzoek gewerkt bij Medische Fysica. Wim was toentertijd een van de weinige natuurkundestudenten die ook voor een onderwijscarriere koos. Later werden we collega’s bij de HU. Ik kwam Wim nog regelmatig tegen en die passie voor onderwijs zijn we altijd blijven delen. Ik herinner mij Wim als een warme persoonlijkheid, gedreven en met veel humor.
Ik wens zijn familie en naaste vrienden veel sterkte toe bij dit verlies.
Tijdens een ontmoeting met een ex collega vanavond, vernam ik het droeve bericht dat Wim er niet meer is. Of toch! In elk geval in mijn gedachte. Als verbindende schakel tussen de organisatie van de HU en zijn studenten, maar ook als schakel tussen het bestuur van de HU en haar medewerkers. En bovendien als vrolijke collega, voor wie de menselijke maat voorop stond.