Mochir Moboic (30) studeert Journalistiek aan de HU en schrijft columns voor Trajectum.
Soms is één gesprek genoeg om je terug te brengen bij een docent die jaren geleden iets in je heeft wakker gemaakt.
‘Hey Mochir! Dat is lang geleden.’ Ik liep over de Heidelberglaan toen ik die bekende stem hoorde.
Het was een oud-klasgenoot. Hij was voor de zomer afgestudeerd. We raakten aan de praat en al snel ging het gesprek over de obstakels die hij tijdens zijn studie en privéleven was tegengekomen. Wat hem op de been hield, was een docent die in hem bleef geloven, juist toen hij dat zelf even niet meer deed.
Zijn verhaal deed mij denken aan iemand die bij mij iets soortgelijks had gedaan, mijn middelbareschooldocent wiskunde, mevrouw Dompig. Een Surinaamse vrouw. Streng, maar rechtvaardig. Dus toen ze op een dag zei: ‘Mochir, ik wil dat jij na de les nog even blijft zitten’, ontstond er meteen een ‘oehhh’-koor in de klas.
Ik had haar les verstoord door achterin te zitten klieren en grappen te maken.
‘Mochir, jij hebt voor je vorige toets een 3 gehaald. Dit kun jij je niet veroorloven.’
Ik wilde uitleggen dat ik niet de enige was, maar bleef hangen op één woord.
‘Veroorloven?’
Wat bedoelde ze daar nou mee?
Toen verzachtte haar stem.
‘Mochir, onthoud dat jij een jongen van kleur bent. Jij zult niet altijd hetzelfde pad bewandelen als je klasgenoten. Er zullen mensen zijn die je beoordelen op je afkomst en achternaam. En als je zo doorgaat, geef je ze nog een reden om aan je te twijfelen.’
Voor het eerst was ik stil in haar klaslokaal.
Wow. Dit was zo’n gesprek.
Haar woorden raakten mij. Voor mijn volgende toets haalde ik een 10.
Ze had iets in mij wakker gemaakt. Wat begon met een 3 voor wiskunde, eindigde jaren later op het hbo.
Misschien is dat wel wat een goede docent doet. Je beseft pas later hoeveel je van hem of haar hebt meegenomen.
