Duizend euro. HU-studente Leonie van Essen heeft het bijna in de pocket. Wat moet ze er nog voor doen? Even de finale van de Beauty and Brains-contest op studenten.nl winnen. Piece of cake nu foto’s van in bikini gehulde finalistes op de website verklappen dat het in ieder geval niet om brains te doen is. Leonie strijdt dus om de mooiste studente van het jaar te zijn. Het is natuurlijk een verdienste, mooi zijn. Niet iedereen wordt ermee geboren, maar wat geeft dat.
Om het onderwerp van de wedstrijd is het me nog niet eens te doen. Wel om wie bepaalt of de Apeldoornse de mooiste is. Dat zijn wij, namelijk: een lekenjury die de ballen verstand heeft van schoonheid en bovendien aan de hand van foto’s en een profielverhaal moet beslissen wie Miss 2009 wordt. Leonietje noemt zich ambitieus en zegt een sterke wil te hebben. Mijn sympathie wordt al opgewekt, nog één goede wens voor wereldvrede en mijn stem krijgt ze zeker… Elke dag, want zo vaak mag ik stemmen.
Een tijdje terug kreeg ik doorstuurmailtjes over de verkiezing van de VN-jongerenvertegenwoordiger 2009. Niet van finalisten, maar van hun vrienden, of erger, kennissen. Voor drie verschillende studenten kreeg ik aanbevelingsmails, afgesloten met woorden als ‘stem op X, ze is zo’n tof wijf’ en ‘stem op Y, hij heeft het verdiend’. Waar is de tijd dat er een capabele jury was en de winnaar werd gelauwerd op basis van competenties? Dat kwaliteit boven een grote, stemmende achterban ging?
Zou Leonie straks, als ze wint, echt geloven dat ze de mooiste is? Terwijl een medestudent gewoon een dagje vanaf verschillende schoolcomputers heeft gestemd? Wat al die wedstrijden van tegenwoordig nog inhouden is me een raadsel. Zijn het niet allemaal varianten van de grote netwerk- en hyvesvriendjesmatch? Als dat zo is, prima, maar noem het beestje dan bij de naam!
Overigens heb ik nog goed nieuws voor arme studentes. Om duizend euro te verdienen hoef je niet slim te zijn; aanmelden voor de Beauty & Brains-contest 2010 kan nu al. Plaats een hitsige foto en regel een zooitje stemmende vrienden en wie weet schrijf ik volgend jaar een stukje over jou.
Hoi Aline,
hier een reactie van mij, Léonie van Essen.
Via een tip kwam ik op je artikel.
Toen ik de advertentie zag voor de wedstrijd, dacht ik bij mezelf: waarom niet? Niet dat ik mijzelf één van de mooiste vind, maar wel omdat ik dacht dat ik een goede kans zou maken, vond ik!:
1. Wat betreft je opmerking over de “lekenjury”:
Een aantal dagen na sluiting van de inschrijving werden er 40 van de ruim 300 meiden geselecteerd (inclusief mijzelf). We moesten naar Groningen komen omdat we daar door een professioneel, tevens internationaal erkend modellenbureau werden gecast. Uit de 40 meiden werden er uiteindelijk 14 geselecteerd die een gratis fotoshoot wonnen. Er is dus wel degelijk sprake van een professionele jury die verstand heeft van beauty.
2. Ik citeer: “Zou Leonie straks, als ze wint, echt geloven dat ze de mooiste is? Terwijl een medestudent gewoon een dagje vanaf verschillende schoolcomputers heeft gestemd?”
Natuurlijk geloof ik niet dat ik de mooiste ben. Er zijn ALTIJD en OVERAL mooiere mensen. Daarbij heeft ieder uniek persoon een eigen smaak, dus voor de één ben ik mooier dan voor de ander. En over smaak valt niet te twisten, dus ook over je rare opmerking niet.
Dan je tweede zin. Ik begrijp niet waar je vandaan haalt dat een medestudent vanaf verschillende computers heeft gestemd. Heb je soms ervaring met dit soort praktijkjes? Bij mij heeft dit in ieder geval niet plaatsgevonden.
3. Wat betreft je opmerking over vriendjespolitiek geef ik je gelijk. In een interview met studenten.nl heb ik ook eerlijk toegegeven dat ik principieel TEGEN het stemsysteem ben. Van een medefinaliste weet ik namelijk dat zij verscheidene faculteiten heeft benaderd. Tja, zij had hier zin in. Ik had het nooit gedaan. Maar goed, bij een wedstrijd kun je zoiets verwachten. En al helemaal bij een dergelijke wedstrijd als deze. Het is immers geen “Miss 2009”, zo overdreven als jij het stelt.
4. Vanaf begin af aan heb ik al gezegd: voor het geld doe ik het niet. Het luttele bedrag van 1000 euro is voor mij namelijk nietszeggend. Wat ik veel leuker vind, is dat ik een professionele fotoshoot heb gehad en ik heb een plekje op de kalender waarvan de opbrengst naar Serious Request is gegaan. Geweldig toch?! Ik steun veel liever een goed doel dan dat ik met de eer strijk.
5. Na het lezen van je stukje voor de derde keer, vraag ik mij toch echt af waarom je zoiets schrijft. Is het jalouzie? Is het pure afgunst? Of is het uit intense verveling? Wat het ook mag zijn: je zet jezelf wel een beetje voor gek op deze manier, dus ga iets nuttigs doen.
Groetjes,
Léonie van Essen
Stuit toevallig op je reactie, maar ben wel geneigd te reageren 😉
Ik pleit ervoor om Aline eens in een bikinishoot te zetten. Kunnen we mooi vergelijken of ze recht van spreken heeft!
Toen ik vorig jaar een persoonlijke mail van Leonie ontving, had ik geen idee van het feit dat dit ook online stond. Recentelijk werd ik hierop gewezen, dus voor de volledigheid wil ik mijn persoonlijke antwoord aan Leonie van bijna een jaar terug toch ook maar even op deze site zetten. Komt ‘ie dan he 🙂
Beste Léonie,
Hartelijk dank voor je reactie op mijn column in de kerstspecial van Trajectum, ik heb hem met genoegen gelezen. Ik snap je reactie en ben blij iets van je te horen. Een column is immers een stuk waarin de schrijver scherp zijn mening geeft. Wanneer de column geen stof doet opwaaien en geen reacties oogst, is het geen goede column, maar slechts een slap verhaal. Ik kan het daarom wel waarderen dat je de moeite neemt mijn hyves op te zoeken om te reageren.
Aan de andere kant vind ik het natuurlijk vervelend om kritiek te krijgen. Zoals ik zei begrijp ik je reactie, maar het is toch jammer dat ik je voor het hoofd stoot, want dat was niet de bedoeling. De column richt zich namelijk op een fenomeen (‘de vriendjescontest’). Dit heb ik geïllustreerd aan de hand van de wedstrijd waaraan jij meedeed, omdat dit de column actueel èn HU-gerelateerd maakte (twee criteria waaraan de column moest voldoen).
Dat de wedstrijd waaraan jij meedeed niet het beste voorbeeld was om het fenomeen te illustreren is waar. Bovenal omdat ‘beauty’ nu precies één van die eigenschappen is waar ‘leken’ wèl iets over kunnen zeggen, want – zo merk je terecht op – smaken verschillen en iedereen kan zeggen of hij iets of iemand mooi vindt of niet. Maargoed, zoals gezegd, jouw contest was nu eenmaal actueel en HU-gerelateerd, dus was het voor mij een mooie gelegenheid om dit onderwerp eens aan te snijden. Om mijn punt extra kracht bij te zetten en breder te trekken, heb ik er overigens voor gekozen om ook de VN- jongerenvertegenwoordigersverkiezing erbij te halen.
Wellicht begrijp je nu waarom ik jou en de wedstrijd waaraan jij meedeed, heb gebruikt. Maar moet het dan zo, dat je mij in een kwaad daglicht stelt, vraag je je vast af? Een terechte en logische vraag. De eerlijkheid gebiedt te zeggen dat ik de eerste versie van de column veel vriendelijker geschreven had. Ik dekte mijzelf bovendien in, want dat ik met deze column overkom als een jaloerse trien was natuurlijk te verwachten. Ik schreef in die eerste versie dat ik je niet ken, dat je vast een aardige meid bent en dat ik je zelfs die 1000 euro gunde. Het ging/gaat me ook niet om jou of om de wedstrijd (ik heb niets tegen schoonheidswedstrijden), maar om het feit dat er bij dit soort wedstrijden niet gestemd wordt door een objectieve jury, maar door mensen die finalisten (via via?) kennen of van hen gehoord hebben. Dat bevestig jij alleen met het voorbeeld van jouw medefinaliste die andere faculteiten langs ging, bovendien geef je in je mail aan het met me eens te zijn op dit punt.
Alle aardige zinnen zijn echter uit de column verdwenen. Dit omdat alleen de beste column (uiteindelijk werden het er twee) in Trajectum zou worden geplaatst en de jury mij erop wees dat mijn column weliswaar een punt maakte en goed geschreven was, maar absoluut nog niet scherp genoeg was. Ik denk dat dit klopt, zoals eerder gezegd moet een column wel storm veroorzaken. Ik heb het stuk daarom aangepast, waardoor het scherper werd en daarmee iets minder vriendelijk.
De laatste zin maakt overigens wel duidelijk dat het niet om jou gaat, maar om de ‘vriendjesverzamelcultuur’. Trek je daarom ook vooral niets aan van de column. Jij hebt je eigen afweging gemaakt en ervoor gekozen dat je graag die fotoshoot wilde, en ik vind dat geen onlogische keuze.
Wèl moet je je realiseren dat je jezelf, door je in te schrijven, hebt gecommitteerd aan de wedstrijd, waarbij jij, je motivatie en je foto’s in het publieke domein zijn geslingerd. Je stond groot op internet en ook Trajectum liet je naam niet onvermeld. De consequentie van het feit dat je meedeed aan deze publieke wedstrijd is dus duidelijk: mensen zien je. Mensen lezen je, denken dingen over je. Je moet dus ook niet opkijken van het feit dat je genoemd wordt in een column. Het is het logische gevolg van het feit dat je ‘publiek’ bent gegaan. Hetzelfde heb ik gedaan met het schrijven van deze column, als daarop reactie komt in de vorm van hyvesberichten of ingezonden brieven naar Trajectum, is dat dus ook iets waar ìk om heb gevraagd. Ik heb immers mijn mening publiekelijk geventileerd…
Goed, ik maak er een veel te lang verhaal van dus ik rond het af, maar ik wil je mail graag genuanceerd beantwoorden. Enerzijds ben ik trots op het feit dat je reageert op de column, het bewijst immers dat de column goed is. Anderzijds vind ik het als mens erg vervelend, ik ben niet een persoon die anderen naar beneden moet stampen om zelf hogerop te komen. Het feit dat jij geraakt bent door mijn column, geeft mij wel het gevoel dat ik ‘gestampt’ heb, en dat spijt me. Toch denk ik dat je – zeker als je meer shoots mag doen en bekender wordt – moet accepteren dat er over je gepraat wordt. Ik heb op papier gezet wat anderen misschien dachten. Wellicht kan je nog een column verwachten over de opmerking dat je blij bent dat je niet gewonnen hebt omdat je dan meer tijd hebt voor het afronden van je scriptie, maargoed, ik maak hem niet. Die richt zich namelijk op jouw persoon. En dat is juist wat ik nìet heb gedaan en ook helemaal niet wil doen. Ik hoop dat andere lezers dit ook zullen begrijpen.
Groeten, Aline
P.S. Het schrijven van een artikel en een column voor de kerstspecial van Trajectum was een schoolopdracht. De beste stukken werden geplaatst.