Mochir Moboic (30) studeert Journalistiek aan de HU en schrijft columns voor Trajectum.
Om het schooljaar af te sluiten, ging ik samen met Noah, een klasgenoot uit mijn derde jaar de wedstrijd kijken in Utrecht. Het Nederlands elftal zou het hele land opnieuw op zijn kop zetten. Dit keer tegen Marokko in de knock-outfase.
Helaas eindigde de wedstrijd in 1-1 en verloor Nederland na strafschoppen. Later die avond liep ik naar huis. Onderweg zag ik mensen hun oranje vlaggen opbergen, supporters lusteloos door de straten lopen en cafés hun deuren sluiten. De saamhorigheid die een paar uur eerder nog was, leek in één klap verdwenen. Het voelde alsof iedereen weer terugkeerde naar de orde van de dag.
Dat beeld bracht me terug naar de eerste keer dat ik Oranje zag spelen.
Mijn eerste twee jaar woonden we niet in Amsterdam, maar in Zeewolde. Ik zat op de Fontanusschool in Harderwijk. Als nieuwkomer had mijn kleuterjuf een bijzonder idee. Elke week zou ik na school met een klasgenoot mee naar huis gaan. Zo zou ik niet alleen nieuwe vrienden maken, maar vooral ook kennismaken met de Nederlandse cultuur.
Een bezoek dat mij is bijgebleven, was dat bij Melissa. Bij haar thuis gingen we samen naar een WK-wedstrijd kijken. We reden haar straat in, die volledig was versierd met oranje vlaggen. Alles was nieuw: de omgeving, de mensen en de taal. Maar zodra de televisie aanging en het Wilhelmus klonk, voelde ik iets wat ik niet had verwacht.
Ik zag Kluivert, van der Sar, Seedorf en van Hooijdonk uit volle borst meezingen. Op dat veld stonden mensen met verschillende achtergronden, ieder met hun eigen verhaal. Maar op dat moment vormden ze één team. En in de woonkamer zag ik hetzelfde in ieders ogen als in die van mij: Nederland speelde en ieder van ons wilde dat Oranje zou winnen. (Dat gebeurde niet).
Het was genoeg om als kind tot een eenvoudige conclusie te komen: Nederland kon ook mijn thuis zijn.
