Yara (22) studeert Journalistiek aan de HU. Ze schrijft columns voor Trajectum.
Twee jaar geleden vertrok ik naar Australië voor mijn exchange. En nu, anderhalf jaar na mijn terugkomst, mis ik het nog steeds.
Het ongemakkelijke is: ik vind het zelf ook overdreven klinken. Heimwee naar een plek waar je maar zes maanden hebt gewoond? Probeer dat maar eens uit te leggen zonder te klinken als een dramaqueen. Ook ik zou denken: ‘Schat, ga even relativeren in plaats van romantiseren.’
Maar goed. Dat lukt dus niet.
Al anderhalf jaar lang denk ik er minstens één keer per week aan om terug te gaan. Ik kan er buikpijn van krijgen als iemand vraagt hoe het daar was. Het voelt als een soort liefdesverdriet om een ex, waarvan je stiekem nog steeds denkt dat het je soulmate is.
En nee, het gaat niet om de zorgeloosheid van de exchange zelf. Daar ben ik ondertussen wel overheen. Ik mis het leven daar. Het is relaxter, zachter, vanzelfsprekender. Een cultuur vol zon, vroeg opstaan en nooit dingen groter maken dan ze zijn. Ik voel me een Ibiza-hippie terwijl ik dit type, maar je leeft daar écht in het moment. En dat werkte voor mij.
Ik stopte met piekeren, werd rustiger en voelde me gezonder. Een vanzelfsprekende blijheid. Dat gevoel zouden jullie toch ook terug willen?! Ergens dacht ik dat ik dat gewoon kon meenemen in mijn handbagage terug naar Nederland.
Eén winterweek was genoeg om het te laten vervliegen. Hier is alles, naast kouder, ook strakker en sneller. Alles wordt tot in de puntjes uitgestippeld en iedereen heeft altijd haast. En dat blijft me maar tegenstaan.
Dus ja, misschien is het gewoon nostalgie. Misschien stel ik me aan. En misschien waren zes maanden gewoon genoeg om te wennen aan een levensstijl om te missen. Vogelen jullie dat even voor mij uit? Dan ga ik nog een keer naar vluchten zoeken.
