Mochir Moboic (30) studeert Journalistiek aan de HU en schrijft columns voor Trajectum.
Soms lees je iets en blijf je er langer over nadenken dan je had verwacht.
Dat had ik bij het onderzoek van het Trimbos-instituut. Dat de acceptatie van homoseksualiteit onder jongeren is afgenomen. In Nederland. Het land dat tolerant en ruimdenkend is.
Mijn eerste reactie was verbazing.
Daarna vroeg ik me af waarom?
Als zwarte man weet ik hoe het is om onderdeel te zijn van een minderheid. Niet dat mijn ervaring hetzelfde is als die van queer mensen, maar ik herken iets. Je mag jezelf zijn, totdat jouw zichtbaarheid iemand anders ongemakkelijk maakt.
De afgelopen jaren zag ik de queer gemeenschap haar plek opeisen. Meer verhalen, meer gesprekken, meer mensen die hardop zeggen wie ze zijn.
En dat vind ik mooi.
Vrijheid gaat voor mij niet alleen over mogen bestaan. Het gaat over ruimte krijgen om jezelf te laten zien.
Toch bleef ik met die cijfers zitten. Hoe kan het dat we daarin achteruitgaan?
Ik dacht aan cultuur. Aan religie. Aan de invloed van sociale media.
Tot ik mezelf een vraag stelde.
Hoe ruim was mijn eigen blik toen ik jong was?
Het antwoord is: waarschijnlijk minder ruim dan ik nu graag zou denken. Begrijp me niet verkeerd, ik had nooit een hekel aan een ander.
Wat ik probeer te zeggen is, dat ik vooral mijn eigen wereld had om naar te kijken. En wat je nooit tegenkomt, leer je ook niet begrijpen.
Dat besef vind ik belangrijk. Misschien moeten we jongeren daarom niet alleen vertellen dat iedereen zichzelf mag zijn, maar ze kennis laten maken met mensen en verhalen buiten hun eigen wereld.
In mijn columns spreek ik over wat Nederland zo mooi maakt, en wat het voor mij heeft betekend. Groei, zelfuiting en vrijheid. Ik geloof in dat Nederland, en vind ik het pijnlijk wanneer die ruimte voor anderen minder vanzelfsprekend blijkt.
Maar wat net zo Nederlands is, is erover praten. En dat doen we.
