Gisteren kocht ik een bureaustoel bij Ikea, gefabriceerd in China. Wat weten we van China behalve dat op veel producten staat made in China. De Chinezen kleden zich vaker westers. Je ziet foto’s van Chinese zakenlieden, waarop ze keurig in pak met stropdas staan afgebeeld.
Wie kent de huidige president Hu Jintao of z’n voorganger Jiang Zemin? Of zijn waarschijnlijke opvolger Xi Jinping, die dan aan het hoofd komt van een land met 1.3 miljard inwoners? Velen verafschuwen het oude communisme en ook het huidige communisme. Maar wat de Chinese leiders bereikten, kreeg men in India niet voor elkaar. Als babyboomer leerde ik op de lagere school dat China bijna een miljard inwoners had en India 300 miljoen. Nu hebben China en India elk meer dan 1 miljard inwoners. India heeft met 1.140 miljard China zelfs bijna ingehaald, waar de teller nu op 1.325 miljard onderdanen staat.
De verwerpelijke één-kind-politiek heeft wel gewerkt. Wij lezen er over, maar het gaat aan ons voorbij, behalve het groeiend aantal producten uit Azië. En dat terwijl vele westerlingen moeite hebben om een Koreaan van een Chinees, een Vietnamees of een Japanner te onderscheiden. Maar we hebben ze wat graag als studenten binnen onze muren, want ze werken hard.
Een reactie op mezelf. Toevallig las ik in de Gooi & Eemlander dat sinds Mao Zedong in 1950 riep dat er meer kinderen moesten komen, de bevolking in de dertig jaar erna met 75% steeg. In 1980 werd de eenkindpolitiek ingevoerd en in die 30 jaar erna zijn er 35% meer Chinezen bij gekomen tot ruim 1.3 miljard. En de verwachting is dat in 2030 er 1.65 miljard Chinezen in China wonen.