Yara (22) studeert Journalistiek aan de HU. Ze schrijft columns voor Trajectum.
‘Je laat het weten als ik iets kan doen, hè?’
….hoor ik mezelf roepen, nadat mijn beste vriend met zijn ziel onder zijn arm is vertrokken.
Het zinnetje klinkt ontzettend goedbedoeld, maar je hebt er precies niks aan. Het is een product van de samenleving waarin we leven, waarin we elkaar vooral lekker met rust laten. Polarisatie en eenzaamheid zijn trouwens net zulke producten.
Er zit iets liefs achter. We willen iemands grenzen respecteren. Niet bemoeizuchtig zijn. En ons vooral nooit en te nimmer opdringen.
Maar daarin zijn we compleet doorgeslagen.
We hebben van ‘laat maar weten’ een sociale vrijbrief gemaakt, zodat we onszelf kunnen vertellen dat we het in ieder geval hebben aangeboden. Fuck aanbieden. We moeten ons opdringen. Gewoon simpelweg kappen met dat eindeloze afwachten.
Ik merk het bij mezelf ook. Ik voel me ongemakkelijk om hulp aan te bieden. Bang dat iemand denkt: waar bemoei jij je mee? Bang dat ik het erger maak of er compleet naast zat. En dus bescherm ik vooral mijn ego door te zeggen: ‘Je laat het weten als ik iets kan doen, hè?’
Daardoor ziet die ene vriend er steeds vermoeider uit. Wordt die opa stilletjes nog eenzamer. En blijft de wildvreemde die duidelijk een rotdag heeft in zijn eentje op een bankje zitten. Want hoe moeilijk hulp aanbieden soms ook voelt, hulp vragen is nóg moeilijker.
Ik wil dat we massaal bij mensen aanbellen met twee koppen koffie. Dat we appen: ‘Ik sta over tien minuten voor je deur, we gaan een rondje lopen.’En dat we allemaal een extra portie koken voor een ander.
Misschien sla je de plank een keer mis en misschien is het dan ongemakkelijk. Who cares? Als iedereen een keer over zijn eigen ego heen stapt, komen we met z’n allen een flink stuk verder.
