Mochir Moboic (30) studeert Journalistiek aan de HU en schrijft columns voor Trajectum.
Ik was op kraambezoek in IJburg. Mijn vriend Nathan (33) en zijn vrouw hadden onlangs een zoon mogen verwelkomen: Samuel. Het ging zoals altijd: koffie en bijpraten over wat we deden in het leven, werk, relaties, studies. Plots draaide Nathan zijn hoofd naar Elijah, een andere aanwezige vriend, die vorig jaar vader werd.
‘Volgende keer zijn we bij Mochir op bezoek, wanneer hij zijn kleine krijgt.’ Ze keken mij beiden grijnzend aan. Ik lachte terug: ‘Jawel, en als je aardig blijft, krijgen ze misschien Nathan als tweede naam.’ Er werd gegrinnikt. Dat stelt mij gerust.
Op weg naar huis werd ik gebeld door Levi (31) – het feestbeest uit een andere vriendengroep. ‘Hey Chir, ben je al bijna in Diemen? Er is vanavond een feest in Venserpolder. Last minute, ik sta daar als DJ. Kom je ook? Gretig antwoordde ik snel ‘ja’ en hing op met een glimlach om de timing. Voor mij voorlopig geen flesjes en luiers.
En toch: begrijp me niet verkeerd, ik ben tevreden, maar ik twijfel wel eens. Soms kijk ik naar vrienden die andere wegen insloegen en vraag me af: doe ik het goed? En ik hoor je al denken: ‘iedereen bewandelt zijn eigen pad.’ Dat zegt me niets. Alsof we los van elkaar leven.
Het heden zit mij niet dwars. Maar ik had het me anders voorgesteld. wel. Mijn generatie – de millennials, de ‘90s kids – keek rooskleurig vooruit. Althans, ikzelf wel.
Van Occupy Wall Street, Kony 2012, BLM. We gingen min of meer uit van culturele harmonie, politieke verbetering. Het zou allemaal in orde komen en we zouden ontspannen volwassenen worden. In plaats daarvan kregen wij een krappe woningmarkt, een krimpende economie en toenemende polarisatie.
Het voelt alsof allemaal nogal onzeker. We applaudisseren voor elkaars keuzes, en toch merk ik ontevredenheid over wat ik zelf doe. En onzekerheid.
Misschien is dit hoe het voelt om volwassen te worden.
