Huib de Zeeuw is docent aan de opleiding Journalistiek en schrijft columns voor Trajectum.
Mijn laatste hoorcollege van dit studiejaar is net afgelopen. Ik heb in een kleine twee uur middels een quiz de parate kennis over klimaatverandering getest en studenten bijgepraat over de Club van Rome, IPCC-rapporten, het Parijs-akkoord en onze verslaving aan fossiele brandstoffen.
Wellicht zorgt de blokkade van de Straat van Hormuz voor een ommekeer, geef ik de studenten mee. Als bezorgdheid om de opwarming van de aarde politici niet in beweging zet, dan wellicht wel de pijnlijke bewustwording over de veel te grote afhankelijkheid van olie en gas.
Als ik mijn laptop opberg, komen twee studenten naast mij staan. ‘We willen u bedanken voor de colleges’. Ik neem het compliment met een grote glimlach in ontvangst.
Ze vertellen dat ze mijn vorige column hebben gelezen en geheel eens zijn met de strekking. Ook zij hebben last van studenten die weinig tijd en energie steken in hun opleiding. Het haalt ook hun motivatie naar beneden.
Via Linkedin krijg ik vooral reacties van docenten. Een beginnende docent in het mbo schrijft dat een groot deel van de studenten pas bij de herkansing de verslagen inlevert. En dat is tijdens een reguliere lesweek: ‘ik maak mij al zorgen wanneer ik dat ga nakijken’.
Een andere docent schrijft dat ze op de pabo experimenteren met aanwezigheidsplicht. Dit geluid hoor ik ook steeds vaker onder collega’s. Het doet mij denken aan de universiteit waar je voorafgaand aan het werkcollege een opdracht inleverde en slechts één college mocht missen.
Wat zou kunnen werken voor meer aanwezigheid bij hoorcolleges is snellere toetsing. Na vier colleges gelijk een kennistoets. In de werkcolleges kunnen studenten die opgedane kennis dan toepassen.
Daarnaast valt er veel te winnen in onze communicatie richting studenten. Laten we minder praten over het nut van kennis – alsof je het een cijfer kan geven – maar over jezelf ontplooien.
Over het ontwikkelen van kritisch denken. Het is harder nodig dan ooit.
