Over de redactieraad en hoe handig die is (plus: we zoeken nog een student voor die raad).
Vorige maand had ik het over het verwijderen van namen uit oude stukken en waarom we daarmee zo terughoudend zijn. Het riep bij een aantal lezers vragen op. Er is toch HU-regelgeving waaraan je je moet houden? Wie beslist daarover?
Bij personeelsaangelegenheden, salarissen en andere financiële zaken voegen we ons inderdaad naar de HU-regels. Maar bij inhoudelijke kwesties volgen we de lijn uit het redactiestatuut: Als je het niet eens bent met de inhoud, dan ga je eerst naar de hoofdredacteur. En als je er met hem niet uitkomt, is er een redactieraad bij wie je een klacht kunt indienen.
Na publicatie kan de redactieraad een besluit nemen, gebaseerd op onder andere de de Code van Bordeaux en de Leidraad van de Raad voor de Journalistiek.
Klachten komen niet zo vaak voor, maar de redactieraad kan ook advies geven. Ze komen vier keer per jaar bij elkaar en bespreken dan de inhoudelijk opvallende kwesties, die al dan niet tot ophef leidden. Ook kan ze belangrijke thema’s op de agenda zetten (hebben we al regels voor ai, hoe bereiken we studenten beter?).
Afgelopen jaar ging het over een stuk, waarover bij de (hoofd)redactie kritische reacties binnen waren gekomen. Iemand ‘van hogerhand’ had ons gevraagd waarom die kop zo negatief was bij het verhaal over de laatste plaats in de Keuzegids. Het nieuws was al zo slecht, moest dat dan ook nog worden benadrukt in de kop? (Conclusie: ja, slecht nieuws mag je ook in de kop benadrukken, ook al lijkt het een uitvergroting van de werkelijkheid). Natuurlijk ging het vorig jaar ook over de ‘kerstdagen-affaire’, de 1 april-grap en, van meer recente datum, over de geheime bron die ons nieuws bracht over de hogeschoolraad: hoe doe je daar verslag van en wanneer niet?
In de redactieraad zitten mensen die de HU kennen en weten wat goede journalistiek is. En ja, ze weten ook hoeveel grijs gebied er daarin is, journalistiek is geen exacte wetenschap.
De laatste tijd valt het wel mee met die conflicten. Misschien komt dat doordat het cvb onze positie begrijpt, snappen de woordvoerders het beter of schrijven we gewoon zo goed dat er geen speld tussen te krijgen is. Anderzijds: misschien schrijven we te weinig onthullende verhalen. Missen we net de echt belangrijke kwesties (en wordt er hier en daar opgelucht ademgehaald omdat wij die niet hebben gezien). Zo hebben we altijd reden om alert te zijn. Niet zuur, wel scherp en eerlijk.
En uiteindelijk is dit ook een verkapt oproepje: we zoeken namelijk nog een studentlid voor de redactieraad. Vooral interessant voor journalistiek-studenten: je ziet hoe journalistieke onafhankelijkheid in de praktijk werkt en denkt mee over de keuzes die een redactie maakt. Dus als je dit verhaal tot hier hebt uitgelezen, laat het even weten en stuur me een mailtje.
Overigens: sinds mijn vorige column over het verwijderen van namen kregen we maar twee verzoeken. In beide gevallen konden we fijn verwijzen naar het artikel. Wellicht werkt het als waarschuwing (in elk geval tijdelijk ;-)) .
