Als het anoniem mag, wat vertellen studenten dan over hun eerste weken aan Hogeschool Utrecht? Vijf afstudeerders trokken daarvoor met een microfoon en een brievenbus door de gangen van de HU. Zo verzamelden ze de ongefilterde ervaringen van studenten over hun eerste honderd dagen.
Wij (vijf afstudeerders aan de School voor Journalistiek) trokken van pand naar pand en vroegen studenten om hun ervaringen te delen over hun eerste honderd dagen aan de HU. Dat mocht door die in te spreken of op een briefje te zetten. Anonimiteit gegarandeerd en een stroopwafel als beloning. In zestig audioberichten en dertig handgeschreven brieven vertelden studenten ons wat er goed gaat op de campus, maar ook wat er beter kan.
Paniek in de gangpaden
‘Het is moeilijk om alle lokalen in het gebouw te vinden,’ zo klinkt het in veel audiofragmenten. De campus voelt als een doolhof, als je er voor het eerst rondloopt. Het vinden van de juiste lokalen voelt in de eerste weken als een dagelijkse hindernisbaan. ‘De gebouwen voelen als een labyrint, en dan vooral Heidelberglaan 7 en Padualaan 101.’
Wat maakt deze gebouwen zo ingewikkeld? Hun indeling en hun onduidelijke looproutes, zo bleek. Vooral die van Padualaan 101 bleek lastig te onthouden. Meerdere studenten grapten over het feit dat ze na jaren de weg nog steeds kwijt raken. ‘Ik zit nu in mijn derde jaar en weet nog steeds niet waar ik alles vind.’ De roep om betere bewegwijzering klonk luid en duidelijk door in de geluidsopnames.
Geworstel met ‘de systemen’
Niet alleen in de gebouwen, maar ook online lopen eerstejaars regelmatig vast. Systemen als Canvas, E-journal en de planningen werden door vele studenten omschreven als onoverzichtelijk en chaotisch. ‘De website van Canvas is rommelig’, zo klonk het meermaals.
Er blijkt veel onduidelijkheid over hoe het E-journalportfolio werkt. ‘Bovendien staat er vaak verkeerde informatie in’, vertelden sprekers. Duidelijke informatie over wat studenten precies moeten doen bij tentamens of opdrachten ontbreekt geregeld, zo is te horen. Studenten omschreven opdrachten én beoordelingen als ‘vaag’.
‘Er zijn zoveel systemen dat we niet eens meer weten welk waarvoor bedoeld is’, klinkt het vaak. ‘Al die verschillende webpagina’s zijn ontzettend verwarrend’, merkte een eerstejaars op. Ook blijken de docenten het daar onderling niet altijd met elkaar over eens. ‘Het begon chaotisch. Informatie over de opleiding kwam laat en daarbij had ik vier docenten die niet altijd op één lijn zaten over beoordelingen en deadlines.’
Een soepele overstap naar het hbo? Dat blijkt het niet altijd te zijn. ‘Ik had het gevoel dat ik in het diepe werd gegooid.’
De vreugde van de eerste volwassen vriendschappen
‘Er was weliswaar veel onduidelijk en je moest alles uitvogelen, maar ik ontmoette wel leuke mensen waar ik goed bevriend mee ben geworden.’
Buiten het geworstel is er in de opnames ook een voortdurende positieve noot te horen. Die gaat over de sociale kant van het studentenleven. Veel respondenten spreken lovend over het wereldje binnen hun opleiding en de ‘toegankelijke’ docenten. ‘Iedereen is ontzettend aardig en de sfeer is heel fijn.’
Verreweg het meeste plezier beleven ze aan hun medestudenten. Velen vertelden dat de spanning van de eerste dagen snel verdween zodra de eerste vriendschappen werden gesloten. Dat gebeurde dan vooral tijdens de introductie of bij de eerste groepsopdrachten: ‘Heel stressvol omdat je niet weet wat je kunt verwachten, maar toen ik mijn klasgenoten leerde kennen werd het meteen veel leuker.’
Kleine ergernissen, zoals te korte lesdagen of treinen die vertraging hebben, werden al snel vergeten door de gezelligheid: ‘Tuurlijk zijn er een paar negatieve punten, zoals veel deadlines of de feedback die sneller mag komen, maar we zijn allemaal mensen dus dat zie ik door de vingers.’
En tot slot: welk advies wilden de studenten aan de jongere generatie meegeven? ‘Kom naar school en maak vrienden. Anders wordt het een hele lange vier jaar.’
